To the ones who Dream

სტანდარტული

თუ ახლა სიზმარში ვარ, მწარედ ვანანებ იმას, ვინც გამაღვიძებს.

la_la_land_2016_4k-1080x1920

ფილმებზე არასდროს ვწერდი. ახლაც ისეთი შეგრძნება მაქვს რომ რეალურად მომხდარ ამბავზე ვყვები, თუ როგორ მოვხვდი ლოს ანჯელესში და როგორ გავხდი შემსწრე იმ ისტორიის, რომელიც ისე მოხდა, თითქოს ყველა შეგრძნება საკუთარ თავზე გამოვცადე.

ცხოვრებაში ყველაფერი ორ რადიკალურ ფერში ხდება – თეთრში, როგორც Ups და შავი, როგორც – Downs. თუ ამ თეორიაში ოდესმე ეჭვი შეგიტანიათ, ან პირიქით – გიფიქრიათ, რომ ცხოვრება მხოლოდ ის არაა იყო ბედნიერი ან არ იყო, მაშინ ლა ლა ლენდში უნდა იმოგზაუროთ.

ამბავი, რომელსაც ვყვები სრულიად გამორიცხავს ამ ორ ფერს და მას შემდეგ, რაც შავ–თეთრი ფილმები ისტორიაა, ეს ყველაზე ფერადი ფილმია, რაც ოდესმე გადაღებულა. წარუმატებელი დღის მეორე მხრიდან დასანახად ვრთავთ ყვითელ, წითელ, ლურჯ და მწვანე ღილაკებს, საკუთარ თავს შთავაგონებთ, რომ ყველაფერი რაც ხდება, მხოლოდ უკეთესობისკენ.

ცხოვრებას კი, თავისთავად, უნარი აქვს რეგენერაციის, საკუთარი თავის რწმენა კი ამ პროცესის ყველაზე უტყუარი მეთოდია. მაგრამ…

სწორ დროს, სწორ ადგილზე ყოფნის თეორიის ვის სჯერა? მე, მე, მე! და მცირე ცვლილებასაც შევიტანდი – სწორი ადამიანის ფენომენის. იმ ადამიანის, მანქანაში თავლდახუჭული ჩაუჯდები და გზაზე დადგომის მერე გაიაზრებ, რომ არასწორი მიმართულებით მიდიხართ, მაგრამ ეს სხვა არაფერია, გარდა გულწრფელი სიცილისა, იმ ადამიანის, ვისთვისაც შენი წარმატება საკუთარი თავის მოტივაციაა, ვის გამოც იმ მუსიკას შეიყვარებ, ადრე რადიოში გამოჩენისთანავე რომ გამორთავდი, კიდევ იმ ადამიანის ორი სრულიად განსხვავებული ოცნების ყველაზე ლამაზ სინთეზს გთავაზობს და იმ სიზმარივით სამყაროში მოგახვედრებს, საიდანაც გამოფხიზლება ყველაზე რთული და მტკივნეულია.

დროა, დავისაჯო მეც.
თუნდაც შენს გამო.
როგორ გაგაღვიძე.

და ალბათ დროა, დავისაჯო მეც.
დროა, დავისაჯო მკაცრად.
დროა, გამაღვიძონ მეც.

გამოღვიძება, როგორც დანაშაული. ალბათ, ყველას გვქონია სიზმარი, სადაც იმ ცხოვრებით ვცხოვრობთ და იმ ადამიანთან, იმ ოცნებებით, რომელიც ყველაზე ძვირფასია, გამოფხიზლების დროს, მთელით ძალით ვცდილობთ სიზმრის შებრუნებას, სახეების და ფერების დამახსოვრებას, მაგრამ თითებშორის მოქცეული წყალივით გვაკლდება ფრაგმენტები. სიზმრებსაქეთ კი ასე ახდება – საკუთარ თავთან მარტო რჩები და იმ გზასაც მარტო ადგები, სადაც შენი ადგილია, ზურგს კი იმ სიყვარულის იდეა გიმაგრებს, რომლისაც გჯეროდა, იმ კოცნის, რომელმაც დაგარწმუნა მის არსებობაში და იმ ცეკვით, რომელმაც თავი უწონადობაში გაგრძნობინა. თუ არსებობს უსასრულობა, სადაც ყველაფერი კარგადაა, სწორედ ამ იდეის დაჯერებაა საკუთარი თავისთვის. ყველა აღებული ნოტი და ყველა როლი, რომელიც მთელი ცხოვრების განმავლობაში მოგვირგია, მადლიერებაა. ზუსტად ისე, როგორც ამ გამოხედვაშია:

ამ ამბიდან გამოთიშვის შემდეგ, თუ გარეთ თოვს და ცივა, პირველი შეკითხვა, რაც თავში მოგდის და გვერდზე მყოფსაც ვერ უმხელ – მინდა ჩემი ოცნებების ახდენა იმ ადამიანის გარეშე, ვინც დამარწმუნა მათ რეალობაში?

კითხვაზე პასუხი სათაურის ქვემოთ, პირველ წინადადებაშია.

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s