What happens to the ducks in the winter?

სტანდარტული

ჩვენთვის შეუმჩნევლად სწორედ ის გზები ხდებიან ყველაზე ახლობლები, რომლებსაც ყოველ დღე მივუყვებით, წინ და უკან, თითქმის ერთი და იგივე დროს. თვალით დამახსოვრებული ფილაქანი, კედელზე დატოვებული წარწერა – “წამოხვალ?”, ფანჯრებიდან გადმოსული ყვითელი შუქი და ტრანსპორტის ხმა, რომელიც არ ჩერდება, დამახსოვრებული სკამი, რომელზეც ზიხარ ან შორიდან უყურებ – სიმარტოვის აუტანელი სიმსუბუქე.

ყველაზე სევდიანი ის წინადადებებია, რომელსაც თავში ვატრიალებთ და ვერაფრით ვაცილებთ კითხვის ნიშანს. თუ ბევრჯერ დასვამ, თვითონ გადმოდის შეტევაზე, გიყურებს დაჟინებული მზერით და გაიძულებს პასუხი გასცე, რომ ბოლოს და ბოლოს მოიშოროს თავიდან ეს კაუჭივით არსება. ვათავისუფლებ წინადადებებს შეღავათიან დროში.

What are you gonna do if nothing happens?

უძრაობის იძულების ადამიანები ჩემი მტრები არიან, მე შემიძლია ისინი ერთი მზერით შევიძულო, არასდროს გამახსენდეს როგორ მიყვარდნენ, ან როგორ მაიძულებდნენ სიმღერები მათი ხელების წარმოდგენას ან როგორ მაჩერებდნენ შუა ქუჩაში, სანამ გამვლელები არ გამკრავდნენ მხარს. მე შემიძლია უძრაობის იძულების გამო ისინი დავივიწყო, ისე თითქოს არც არსებობდნენ, ან იყვნენ ერთი რიგითი წყლის ჭიქა, რომელიც გატეხვის შემდეგ არავის გახსენებია.

ვათავისუფლებ უძრავ ადამიანებს ჩემი გონებიდან, ყველა გზა მოჭრილია, ყველა ხიდი დამწვარია. უკან დიდი, ყვითელი შუქი მინათებს ზურგს, მინათებს და თან მითბობს.

ხელისგულებს სულის შებერვითაც გადავარჩენ და იმ კითხვასაც ოდესმე პასუხს გავცემ – სად მიდიან იხვები, როცა ტბა იყინება?

 

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s