Monthly Archives: ივლისი 2014

Tick Tack

სტანდარტული

ახლა არც შემოდგომაა, არც გვიანი ზამთარი.

ზაფხულია. ცხელი, ჩახუთული, საიდანღაც ზღვის სუნს რომ იგრძნობ, ისე მძაფრად და ისე რეალურად, თითქოს, რამდენიმე ნაბიჯიღა დაგრჩა ნაპირამდე. მაგრამ ქალაქში ხარ, ჩახუთულში, ცხელში და იგონებ, რომ ზღვის სუნი საიდანღაც გეცა..

ტირილის დროს, სარკეში ჩამიხედავს და გამღიმებია, იმიტომ, რომ მართლა ძალიან მიხდება. თმა გაწეწილი მაქვს, ძველი მაისური მაცვია, რაღაც ბავშვური შორტი და იმ ბავშვს ვგავარ, რომელიც ეზოდან ქოშინით ამოვარდა, ნამტირალევი, იმიტომ, რომ ეზოში ბავშვებმა ის არ ათამაშეს, რაც უნდოდა. მე მიყვარს ეს ბავშვი, რომელსაც ძალიან უნდოდა დიდი გოგო გამხდარიყო. კაბები ჩაეცვა, მაღალ ქუსლებზე შემდგარიყო და ბეევრი ჩანთა ჰქონოდა. ასეთი გოგო ვერ გავიზარდე. კაბები სხვა გოგოებზე მომწონს, მაღალ ქუსლებზე ვერ ვდგები და ჩანთის გარეშე ბევრად უფრო თავისუფლად ვგრძნობ თავს. მაგრამ ის ბავშვი უფრო მიყვარს, ვიდრე ადრე მიყვარდა და სარკეში, თვალებში ვუყურებ, რომ დავიმახსოვრო.

არაფერი იცვლება, იმ ხელსაწყოს ვგავარ, რომლის ფუნქციაა, ელოდოს, ელოდოს და თუ დაინტერესდები, გითხრას, რამდენი ხანი ელოდა. ხან ვის, ხან რის მფლობელობაშია, თავიდან ყველას უყვარს და მერე რაღაცნაირად, ეშინიათ.

ჩემ სიზმრებში ინტერიერის, ექსტერიერის შეცვლა ვისწავლე, ხშირად მონაწილე პერსონაჟის ტანსაცმლის გახდაც და ჩაცმაც, მისი დაძინებაც და მერე ჩემი გაპარვაც კარიდან. კიბეებზე სწრაფად ჩარბენა და გარეთ წვიმის მოყვანა. აქამდე, ერთი ოთახიდან მეორეშიც ვერ გავდიოდი.

წამზომივით ხმას გამოსცემს ეს ხელსაწყო და მე სულ ვფიქრობ..

But I have promisses to keep

and miles to go before I sleep

before I sleep..

არც ფოტოა, არც სიმღერა ამ განწყობით.

ამინდია და მომწონს

და იმედია, მასაც.

 

Advertisements