Regulatory

სტანდარტული

რა ჰქვია იმ კანონზომიერებას, რომელიც გულისხმობს იმ წუთს, როდესაც ერთდროულად ორი ხუთი წლის ბავშვი, ერთმანეთისგან კილომეტრებით შორს, ერთი – თბილ, მყუდრო სახლში, ოჯახთან ერთად მიირთმევს სადილს, როცა მეორეს წყურვილისგან გული უშრება და უჩერდება. რას ნიშნავს კანონზომიერება, რომელიც ნებას რთავს დროს, ერთდროულად ხდებოდეს ომი, როცა გვერდით სიმშვიდისგან და თავისუფლებისგან ნიავიც კი შეუმჩნევლად ქრის.

მინდა ამიხსნათ და მესმოდეს, როგორ – წარსულის მოგონებებით და აწმყოთი გამთბარი დამჭნარი ხელები იხუტებდეს ახალ სიცოცხლეს, როცა დაბლა, სულ ახლოს, ქარში, ეს დაჭკნარი ხელები მოწყლებას ითხოვს, რომელიც სულ რამდენიმე თეთრად წარმოუდგენია იმ სიცოცხლისთვის, რომელიც გულის სიღრმეში აღარც სჭირდება.

იქნებ, სადმე არსებობს პასუხები, რომლებიც ჩემს კითხვის ნიშნებს, უწყინარ ძახილის ნიშნებად აქცევს და დამარწმუნებს, რომ ეს კანონზომიერება უსმართლობაა, რომელიც შეიცვლება. ადრე თუ გვიან, ჩემი სიცოცხლის მერე, მაგრამ მე შევძლებ ვიპოვო სიმშვიდე.

კანონზომიერებაა ალბათ ისიც, რომ ძალიან ახლოს მაქვს და მყავს ხელშესახები ბედნიერებები, რომლებამდეც ვერც მე მივსულვარ და იმათაც შორს მოსჩვენებიათ ჩემამდე გზა. და ვინ იცის ეს გზა და დრო სანამდე შეიძლება გაიწელოს..

ჩემს ყველა კითხვას უჭირს თავისი მეორენახევრის – პასუხების ძებნა, პოვნა და გვერდიგვერდ ყოფნა.

ასეთია ჩემი კანონზომიერებების არასრული ჩამონათვალი, რომელიც ძილს კი არა, სიცოცხლესაც მიფრთხობს.

tumblr_mh9d0bG4C31qg24cyo1_500_large

Advertisements

2 responses »

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s