Where’d you go

სტანდარტული

ბიჭი პირველ სართულზე ცხოვრობდა. პირველად თვალი მაშინ მოვკარი, როცა შავი პარკით სულმოუთქმელად შერბოდა შავ, რკინის კარებში და ახლაც მახსოვს ყრუ გაჯახუნების ხმა, რომელიც მერე ხმებში გადაიზარდა. მახსოვს, ჩემი მესამე სართულის აივნიდან ვცდილობდი დამენახა იდგა თუ არა ისიც აივანზე, მაგრამ მხოლოდ ხრეშმოყრილ მიწას ვხედავდი. კატების კატაკლიზმები გვქონდა იმ დროს ეზოში, გვერდზე ეზოში მოხუც ქალს მგონი თავშესაფარი ჰქონდა კატების.

ზაფხულის უჰაერო, წვიმის სუნი რომ ტრიალებს ისეთი საღამო იყო, ბავშვები ეზოში ვთამაშობდით, როცა კატები ნელ-ნელა დაიძრნენ ეზოდან, 2, 5, 6, 8, 10? მეტიც.. ზემოთ, გარაჟებზე ამწკრივდნენ მხედრებივით, თავი მაღლა ასწიეს და შეთანხმებულად რაღაც უცნაურ კნავილს მოყვნენ, მაშინ ბავშვი ვიყავი და წესით ვერც უნდა მივმხვდარიყავი, მაგრამ მივხვდი, რომ კატებს პატრონიც აღარ ჰყავდათ და არც თავშესაფარი. მაშინ დავინახე აივანზე პირველად პირველსართულელი ბიჭიც, ჩვენ ვერც გვხედავდა, ზემოთ კატებს უყურებდა გაფართოებული თვალებით, ზურგსუკან შავმა კარმა გაიჯახუნა მგონი და აივანს ელდანაკრავივით მოშორდა, მოშორდა, მაგრამ ორივემ ერთმანეთი მზერაში გამოვიჭირეთ.

3-4 წლის ვიქნებოდი, ახალ ბაღში მიმიყვანეს, ჩემი კატეგროიულობა წინა ბაღს დააბრალეს, მაგრამ მეორეშიც დაუსრულებლად გრძელდებოდა ჩემი ტირილი, თითებზე დათვლილი დრო, სანამ წამიყვანდნენ. არც ის მახსოვს, რა ერქვა, რა გვარი იყო, გარეგნულადაც სულ ცოტათიც ვერ ვიხსენებ, მაგრამ მახსოვს, როგორ მაძლევდა თავის წილ ჩაის, რომელიც ერთადერთი რაღაც იყო, რასაც ბაღში ვეკარებოდი, მახსოვს, როგორ წმენდდა ჩემთან ერთად ვეებერთელა, დაორთქლილ მინებს, რომ დამენახა ქუჩა და ქუჩაში ჩემკენ მომავალი დედა. სულ ჩემ გვერდით იყო, ერთხელ წრეში დაგვაყენეს მასწალებლებმა და მე სხვათან მოვხვდი და სხვამ ჩამკიდა ხელი, ისე სწრაფად გაარღვია წრე, ხელში პარეკტის ჯოხი ეჭირა და ჩვენ ხელებს ამით აშორებდა. ბოლოს უკვე ისიც ვერ მეხმარებოდა, იმდენად ვეღარ ვიტანდი ბაღს და გამომიყვანეს, როგორც იქნა, გამომიყვანეს, ისე, რომ მას ვერც დავემშვიდობე. მერე რატომღაც იმედი მქონდა, რომ სკოლაში ერთამენთს შევხვდებოდით და კლასში ქვეცნობიერად მას ვეძებდი, არ დამხვედრია, არც მეორე სკოლაში დამხვედრია.

და რატომღაც, არ ვიცი როგორ, ის მზერა, სანამ აივანს მოცილდებოდა და შემომხედა, ზუსტად ისე მეცნო, როგორც მაშინ “ის” თავის ჩაის ჭიქას ჩემს წინ რომ დებდა და თვალებით მიღიმოდა. და ამ მსგავსებას მერე მივხვდი, როცა პირველი სართულის მეზობლები, ზაფხულიდან შემოდგომაში დაბრუნებულს აღარ დამხვდნენ.

მე იმ ჩაის გემოც მახსოვს.

tumblr_mf1apw8TMm1r3gt2ho1_400_large

Advertisements

One response »

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s