……

სტანდარტული

მე ვიქნებოდი ზაფხულში წვიმა, მთაში ტბა, ვიქნებოდი ტალღა, რომელიც ჯერ ნაპირზე არ მომხვდარა, ვიქნებოდი ალბათ ყვავილიც, უუფლისწულოდ.

მაგრამ მე მე ვარ და გწერ, რადგან წერა შემიძლია, რთული ქვეწყობილი წინადადებებით, მაგრამ გულწრფელი ვარ, როგორც არასდროს. მე შემიძლია უარესიც ვიყო, ჰომ იცი? რაც თავი მახსოვს, შენს არსებობაში ეჭვი არასდორს შემიტანია, ხშირად, განაწყენებულს თვალი იმდენჯერ ამირიდებია, მიკვირს ხოლმე მერე როგორღა გისწორებ, თუ ვერც?

კიდევ კარგი აქ არ ხარ, დედამიწაზე. ხედავ? ზოგჯერ როგორ შემიძლია ეგოისტი არ ვიყო. მე ყველაფერი შემიძლია, შენ თუ მოგინდება.

მე თუ რამე ცუდს ჩავდივარ და ზოგჯერ ბავშვურად მჯერა, რომ დაგემალები, ალბათ მთელი ცხოვრება ასე მეგონება, რომ შევძლებ დამალვას. ახლა ჰომ ძალიან მარტო ვარ?!

ზოგჯერ კიდევ მგონია, რომ ჩემი სხეულის ყველა უჯრედში ფიქრებია. მართლა მგონია. თითები განსაკუთრებით ბევრს ფიქრობენ. რატომ მაქვს ასეთი აუტანელი შეგრძნებები? უკან რომ ვიხედები, მგონია, რომ მთელი ცხოვრება გამოვიარე და არ მყოფნის, სული მეხუთება, ვერაფერს ვასწრებ და მერე ვიძინებ. სიზმრებსაც ხედავ ჩემსას? როგორ იღლები..

ზოგჯერ იცი  როგორ მინდა ჩაგეხუტო? მე მართლა ვცდილობ ვიყო შენი მეგობარი, მგონია, რომ ვერ მამჩნევ.

ალბათ ჩემი ფიქრები ასახდენად საშიშია.

არ მინდა ვინმეს სციოდეს, ორივე მნიშვნელობით.

ზოგჯერ მართლა როგორ სულ ტყუილად ვიტკიებთ თავებს ზემოთ ყურებით, როცა გვერდით ხარ, წინ ხარ, სულ ხარ.

ვიცი, რომ ამას წაიკითხავ და მე ვიგრძნობ.

 

 

Advertisements

One response »

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s