Trap by Émile Zola

სტანდარტული

ემილ ზოლასადმი სიმპატია საბოლოოდ გამიმყარდა, მას შემდეგ, რაც მისი რომანი “ხაფანგი” წავიკითხე. მას უკიდურეს გაჭირვებაში უცხოვრია, იყო ახლომხედველი, უკიდებდა ენას, მაგრამ არაჩვეულებრივი ტენორი ყოფილა. როგორც ჟურნალისტი, წერდა პუბლიცისტურ წერილებს.. აქამდე უელბეკს მივიჩნევდი, მწერლად, რომელმაც ყველა და ყველაფერი ისე გააშიშვლა, რომ ჩვენ, მკითხველს შეგვრცხვა მათი სიშიშვლის. ზოლამ დაუდო სათავე მწერლობაში უკიდურეს ნატურალიზმს, შემდგომში კი არაერთმა მწერალმა განიცადა მისი გავლენა. სწორედ ამიტომ უწოდებდნენ მას მასების პოეტს.

“ჩემი ოცნებაა კარგ საზოგადოებაში ცხოვრება, რადგან ცუდი წრე ხაფანს ჰგავს, რომელიც თავის ქალას გაგიჭეჭყავს და ერთი დაკვრით ისე გაგაბრტყელებს და მიწასთან გაასწორებს ქალს, რომ არარაობად აქცევს” 

ზოლას აკრიტიკებდნენ, მიწასთან ასწორებდნენ, იმ რეალობის აღწერის გამო, რომელიც მე-19 საუკუნის საფრანგეთში ხდებოდა. ზოლა კი თავს არ იცავდა და ამბობდა, რომ გავიდოდა დრო და თავისივე რომანი დაიცავდა მას და ასეც მოხდა… 

trapped-woman

მთავარი პერსონაჟი ქალია, ჟერვეზა, რომელსაც დაბადებიდანვე აჰყვა სიღარიბის, სისასტიკის დაღი. ჯერ მამა სცემდა უმოწყალოდ, მერე მისგან გამოქცეული ქმარი ტოვებდა ორ ბავშვთან ერთად და მირბოდა მსუბუქი ყოფაქცევის ქალთან, შემდეგ იყო მეორე ქმარი, შემდეგ ორივე ქმარი ერთად. დიახ, დიახ, ორი ქმარი, ერთი ყოფილი, მეორე – მოქმედი. ქალი იტანდა ორივესგან შეურაცხყოფებს, არჩენდა და ზრუნავდა მათ გართობაზე. კითხვის განმავლობაში, იმდენჯერ გამიჩნდა სურვილი, წიგნში გადავმძვრალიყავი და ამ ქალისთვის პროტესტის გრძნობა გამეჩინა, მაგრამ ყოველი ამ სურვილის გაჩენის შემდეგ, ვიაზრებდი, რომ მთელი ცხოვრება ასეთ ყოფას და ცხოვრებას შეჩვეულს, ირგვლივ კი ისეთ წრეს, რომელიც ამ ყოფის გამო მხოლოდ დასცინოდა, საიდან უნდა გასჩენოდა ეს გრძნობა, რომელიც მის ირგვლივ საერთოდ არც არსებობდა… რომანის დასასრულს, ჟერვეზა სწორედ იმ “ადამიანად” იქცა, რომელზეც ნაწარმოების დასაწყისში ამბობდა, რომ არასდროს გახდებოდა ასეთი, რაც არ უნდა მომხდარიყო. 500 გვერდის განმავლობაში, მხოლოდ ბოლო ფურცლებზე ვიპოვე ერთი დადებითი პერსონაჟი, 8 წლის გოგონა, რომელიც იმდენად გულუბყვილოდ მორჩილი იყო, მხოლოდ ყელში ბურთის მოწოლა მაგრძნობინა. 

ზოლას ისეთი ოსტატობით ჰყავს აღწერილი თითოეული პერსონაჟი, გარემო, სიტუაცია, სახლები, ის აუტანელი სუსხიც, რომელიც მაშინდელ ზამთრებს ეტყობოდა, რომ ახლა ვზივარ და ვფიქრობ, რომ მე-19 საუკუნის საფრანგეთში 3-4 დღით მიმოგზაურია და სევდა, რომელიც იქიდან გამომყვა, არასდროს დამავიწყდება. 

მართლაც – “ზოგი იმ თოკის ფასადაც არ ღირს, რომელზეც უნდა ჩამოახრჩო“.

Advertisements

2 responses »

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s