Secrets

სტანდარტული

გამთენიისას თვალებს ვახელ, ორი საათია, რაც ჩამეძინა. თან გავიყოლე იმ დღის (და არამარტო) ყველა ღიმილი, წყენა, ფეხის წამოკვრა კიბეებზე, ან არც, შებრუნებული და ზურგშექცეული მზერებიც და მე ყველა მახსოვს უკლებლივ – ტუჩის კიდესთან აცდენილი ღიმილიც კი, შიგნიდან ვერწამოსული ემოციაც, სადღაც ჩაკეტილი, ცხრაკლიტულში. ვახელ თვალებს, ტელეფონზე დროს ვაკვირდები, გულში ვფიქრობ, რომ სადღაც იმედი მქონდა ვიღაცის რაღაც შეტყობინებაზე. ვდებ პირდაღმა ტელეფონს. ვიცდენ იმ დღეს ნაფიქრალ ყველა ფიქრს, ძალით და ძალიან ვხუჭავ თვალებს და ვაიძულებ, რომ დავიძინო არა, უფრო დაიძინონ და დაისვენონ ჩემმა ფიქრებმა, ჩემმა გულმა, ჩემმა ყველა ემოციამ, განსაკუთრებით, იმ ემოციებმა, რომლებიც ჯერ ვერ/არ მოხდნენ. ხელს ბალიშის ქვეშ ვდებ, ვწვები გულზე და მესმის ჩემი გულის ხმა, ვითვლი წამებს ჩემი ამოსუნთქვიდან ამოსუნთქვამდე და ვიღლები.. ბოლოს უკვე ისეთ სისულელეზე წამეფიქრება, როგორიც, დავუშვათ, ინტერესი – დღეში დაახლოებით რამდენჯერ ვახამხამებ თვალს : ) 

ასე ვიძინებთ მე და ჩემი თავი, თითქმის ყოველღამე, ან თითქმის ყოველ გამთენიისას, ყოველთვის გვეღვiძება და ვამოწმებთ ერთმანეთს, გვეცნობა საბნის შემოხურვის ჩვევაც კი და ტუჩის კიდესთან ვუღიმით ერთამენთს. მე ყოველ ღამე ვპირდები ჩემ თავს, რომ ერთ საიდმულოს გავუმხელ, დღეს თუ არა ოდესმე მაინც და ის ერთხელაც მშვიდად დაიძინებს : )

Advertisements

One response »

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s