Happy B.day, Moreira (19)

სტანდარტული

დეიდა პეგის სახლიდან ვბრუნდებოდით ეტლით, როგორც ყოველთვის ნისლი იდგა, ცრიდა. ხელში პეპლების საჭერი მქონდა ჩაბღუჯული, ვფიქრობდი, სახლში რომ მივალ, წიგნის კითხვას გავაგრძელებ, საღამოს ჩაის დავლევ კაკლის მურაბასთან-მეთქი, გულში ვცქმუტავდი, სახეზე ალბათ სიტყვა ‘სერიოზულობა’ მეხატა, თან გულში ხინჯად მრჩებოდა, თუ მინდა ნამდვილი ბარონესა ვიყო, კორსეტიანი კაბებით მეჯლისებზე ვიარო, არასერიოზულობას აქედანვე უნდა გადავეჩვიო-მეთქი. ამიტომ, როცა რამე მიხაროდა, გულში ვინახავდი და ღამე, დაძინებამდე საბანგადაფარებული, ფეხებს ლამის ჭერს ვარტყამდი, თან თითქმის დარწმუნებული ვიყავი, ბარონესებიც ასე იქცეოდნენ, როცა საკუთარ თავთან მარტო რჩებოდნენ. ჩვენ ყველას ჩვენი საიდუმლო გვაქვს.
ვსხედვართ საღამოს, წინ ჟასმინის ჩაი მიდგას და კაკლის მურაბას მიხსნის დედა. როცა მარტონი ვართ, უფლება მაქვს იდაყვები მაგიდაზე შემოვაწყო. ოცნებებში დავფრინავ, წინ დიდი დარბაზია, თვალი მიჭრელდება იმდენი კაბით. ფოქსროტს ვცეკვავ.
ლონდონში დღეს წვიმაა გამოცხადებული. ქოლგის რიგებში ვდგავართ, ირგვლივ სულ სიჭრელეა.
ბეიქერ სთრითი. – დიახ, სადილად მოვალ.
ხვალ ჩემი საყვარელი ჯგუფის ლაივია. როცა ნირვანაში მიდიხარ და მთელ სხეულში გრძნობ მუსიკას.

2:0, კამპ ნოუ, ლურჯის და წითელის მიქსი, ჩემი ყველაზე ხანგრძლივი, სამუდამო და საამაყო სიყვარული.
უფრო მეტი ვიდრე ფეხბურთია.

პ.ს. გილოცავ, მორე დაბადების დღეს. ჩვენი გაცხადებული ოცნებები ასრულებულიყოს.

Advertisements

One response »

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s