: )

სტანდარტული

27ae7c85b2a9


მერამდენედ, კედელზე ვაჭედებ ცას


და ვუბარებ, რომ არსად წავიდეს –


ვიპოვი – მოვკლავ.


და მაინც ყოველ დილით
ცა მეპარება თითებს შორის
და სადღაც მიდის.
ეგ არაფერი.
დავაბრალოთ დაუდგრომლობას,
მომთაბარე სხეულის ლტოლვას,
და დავივიწყოთ.
უკვე მერამდენედ ვკარგავ ჩაის კოვზს
და აღმოვაჩენ აივანზე,
გამზადებულს გადასავარდნად.
ეგ არაფერი.
მივეჩვიე თვითმკვლელ საგნებს
და ამ საგნების ჩემდამი მიუჩვევლობას.

მერამდენედ მიჯიუტდება დრო და
საკუთარ ნაღრძობ ბუნებას ავლენს,
საათის ისრებს ატრიალებს უკან და – ტირის.
ეგ არაფერი.
მივეჩვიე დაკომპლექსებულ ცნებებს,
რომლებსაც საკუთარი განსაზღვრება აშინებთ.

მერამდენედ ვეძებ საკუთარ სხეულზე ხალს
რომელიც ერთხელ აღმოვაჩინე
და მას მერე აღარ მინახავს.
ეგ არაფერი,
მივეჩვიე საკუთარ სხეულს,
ბავშვობიდან ამას ვცდილობდი.

მერამდენედ ვეძებ კარს,
საიდანაც სიბნელე მოჩანს
და მერამდენედ ვპოულობ,
მაგრამ ვერ გამიღია.
ეგ არაფერი.
მივეჩვიე, რომ გასაღები ყველაფრის –
არ მაქვს.

მერამდენედ გავდივარ სახლიდან მარტო
ისევ უმიზნოდ სახეტიალოდ.
ეგ არაფერი.
მივეჩვიე, რომ ჩემს მიზანს უმიზნოდ თვლიან.

მერამდენედ ვეძებ შენში მეოთხე განზომილებას
და მერამდენედ ვპოულობ.
მიკვირს, რომ დღემდე ვერ მივეჩვიე.

სალომე მხეიძე

Advertisements

4 responses »

  1. ra magariaa… 🙂

    chem bblogze deda shvils ar aiyvans xelshi :user: top friendebshi ver gxedav chemtan ratomgac da ras davabralo ar vici :-s mere chavujdebi da mivxedav tu gavuge rame :-s :*

    :X:X::X:X:X:

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s