გაიხადეთ კაბები

სტანდარტული

 

   

 

კიბეების

 

ჩარბენა რამე ხმამაღალი სიმღერის ფონზე მიყვარს, ისე საფეხურები დაღლად მეჩვენება და მახსენდბა, რომ ამოსვლისას 13 სართული ფეხით უნდა ავიარო… მინდა ახლა ეს მე?! ფილტვები რომ ჩრჩილნაჭამი ტომსიკივით მიდევს, სადღაც ღრმად… არა, იქით წლიდან აღარ მოვწვევ! ნაადრევი სიკვდილი იცისო.. მინდა ახლა ეს მე?!
ხვალიდან აღარ წავალ სამსახურში, აღარ გავიღვიძებ დილის რვაზე და არც უშაქრო ყავას დავლევ.
ხვალიდან მივუბრუნდები ჩემს ძველ ნაწერებს, რამე კარგს გამოვნახავ და ხმამაღლა წავიკითხავ, იქნებ ბუნდოვნად მაინც გამახსენდეს წარსულიდან რამე ისეთი, რა… სასიამოვნო, ანუ. რაღაც ეგეთი არაფერი მახსენდება.
დღეიდან ყოველ დღე ვივლი მუშტაიდის ბაღში, რომ მოსეირნე, ან …. წყვილებს დაკავირდე. მაინტერესებს, ახლა როგორ უყვართ, ან მოსწონთ, ან რამე მაგდაგვარი. ბოლოს მერვე კლასში მიყვარდა ცისფერთვალება ბიჭი, რომელსაც არაფრით არ ვაინტერესებდი მე, არც მე მაინტერესებდა პრინციპში, უბრალოდ მინდოდა ხშირად მენახა ხოლმე.. აბა, ეს რა სიყვარულია?!
საბავშვო ბაღში არასდროს მივლია, მეშინოდა მარტოობის, უდედობის… მეშინოდა ფართოგახელილი და ცელქი ბავშვების, რომლებიც სულ სათამაშოდ მიიჩქაროდნენ და როცა დედა იქვე, პარკში მასეირნებდა, რიდით ვაკვირდებოდი ბაღისკენ მიმავალ ბავშვებს, მეშინოდა იმისიც, რომ დედას თავისი პირობა არ დავიწყებოდა და მეც არ გავეყენებინე ამ მტანჯველ მოკლე ბილიკს, რომელსაც ორ სართულიან შენობაში მივყვადით და, რომელიც მხოლოდ მაშინ მეჩვენებოდა ლამაზად, როცა ბავშვები არ გადი-გამოდიოდნენ. ყვითელი ყვავილები იყო ჩარგული კიდეებზე და რიდით გაყოლებული თვალები ყოველთვის მეხუჭებოდა, როდესაც რომელიმე პატარა უგულოდ დააბიჯებდა სიფრიფანა, პატარა ფოთლებს… ბოლოს ყველაფერი შემძულდა რაც ირგვლივ ამ ბაღის ახლოს იყო და დედას ყელზე თითებით ვთხოვდი იმ პარკშიც აღარ ვეტარებინე… ვიცოდი, ისევ მომიწევდა რიდნარევი მზერით მეტირა ფოთოლატკივებული ყვითელი ყვავილები, რომლებიც რატომღაც არ იყვნენ მზისფერი…
სკოლა, როგორც დედაჩემი იხსენებდა – წარჩინებით დავამთავრე, თუმცა არც ერთ საგანს არ ვსწავლობდი დიდი ენთუზიაზმით და ყოველ გათენებას ზერელედ ვხვდებოდი. დღემდე ცუდად მახსენდება დილის ცხრა საათი. არადა, სამსახურიც მაგ დროს მეწყება. ხომ ვთქვი, ხვალიდან იქ აღარ წავალ – მაწყენინეს.
შარშან, როცა მასთან ერთად ლამის მთელი თბილისი ფეხით მოვიარე, მივხვდი – არც ისეთი მოსაწყენი და მრუმე ყოფილა.
ჩემი ოთახი მორთო, მახსოვს, პარასკევი იყო და შაბათი-კვირა არ მიხაროდა.
არც ორშაბათი მქონდა აზრდატენილი, მაგრამ მაინც.
წლის ბოლოს ვიგრძენი, რომ რაღაც უფრო მეტს ვგრძნობდი, ვიდრე მასთან ერთად ცხოვრება და მისი მოსმენა იყო… მივხვდი, რომ მჭირდებოდა ამ ცხოვრებაში, ამ ცხოვრების მოსართავად. იმასაც მივხვდი, რომ ოთახი, რომელიც მან მორთო აღარ მეჩვენებოდა ჭრელად და გადამიყვარდა მუქი ფერები. ერთად ვიყიდეთ ის აბადამინახევარდისფერი კაბა და მას მერე ხშირად ვიცვამდი ხოლმე, ბოლოს მობეზრდა ალბათ და გაიხადეო, მითხრა.
როცა მუქ პიჯაკში გამოწყობილ ლამაზ გოგონასთან ერთად დავინახე, ჩემი გახდილი კაბების შემრცხვა და მაპატიე-მეთქი გულში ,ვუთხარი მათ…
გავიფიქრე – აღარასდროს აღარ დავისიზმრებ ჩემით მოფიქრებულ სიზმრებს!
ცუდად მიხდება : ) 

 

 P.s. uhh.. ra CemTvis ucxo emociiT davwere, maxsovs (:

 

 

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s