To the ones who Dream

სტანდარტული

თუ ახლა სიზმარში ვარ, მწარედ ვანანებ იმას, ვინც გამაღვიძებს.

la_la_land_2016_4k-1080x1920

ფილმებზე არასდროს ვწერდი. ახლაც ისეთი შეგრძნება მაქვს რომ რეალურად მომხდარ ამბავზე ვყვები, თუ როგორ მოვხვდი ლოს ანჯელესში და როგორ გავხდი შემსწრე იმ ისტორიის, რომელიც ისე მოხდა, თითქოს ყველა შეგრძნება საკუთარ თავზე გამოვცადე.

ცხოვრებაში ყველაფერი ორ რადიკალურ ფერში ხდება – თეთრში, როგორც Ups და შავი, როგორც – Downs. თუ ამ თეორიაში ოდესმე ეჭვი შეგიტანიათ, ან პირიქით – გიფიქრიათ, რომ ცხოვრება მხოლოდ ის არაა იყო ბედნიერი ან არ იყო, მაშინ ლა ლა ლენდში უნდა იმოგზაუროთ.

ამბავი, რომელსაც ვყვები სრულიად გამორიცხავს ამ ორ ფერს და მას შემდეგ, რაც შავ–თეთრი ფილმები ისტორიაა, ეს ყველაზე ფერადი ფილმია, რაც ოდესმე გადაღებულა. წარუმატებელი დღის მეორე მხრიდან დასანახად ვრთავთ ყვითელ, წითელ, ლურჯ და მწვანე ღილაკებს, საკუთარ თავს შთავაგონებთ, რომ ყველაფერი რაც ხდება, მხოლოდ უკეთესობისკენ.

ცხოვრებას კი, თავისთავად, უნარი აქვს რეგენერაციის, საკუთარი თავის რწმენა კი ამ პროცესის ყველაზე უტყუარი მეთოდია. მაგრამ…

სწორ დროს, სწორ ადგილზე ყოფნის თეორიის ვის სჯერა? მე, მე, მე! და მცირე ცვლილებასაც შევიტანდი – სწორი ადამიანის ფენომენის. იმ ადამიანის, მანქანაში თავლდახუჭული ჩაუჯდები და გზაზე დადგომის მერე გაიაზრებ, რომ არასწორი მიმართულებით მიდიხართ, მაგრამ ეს სხვა არაფერია, გარდა გულწრფელი სიცილისა, იმ ადამიანის, ვისთვისაც შენი წარმატება საკუთარი თავის მოტივაციაა, ვის გამოც იმ მუსიკას შეიყვარებ, ადრე რადიოში გამოჩენისთანავე რომ გამორთავდი, კიდევ იმ ადამიანის ორი სრულიად განსხვავებული ოცნების ყველაზე ლამაზ სინთეზს გთავაზობს და იმ სიზმარივით სამყაროში მოგახვედრებს, საიდანაც გამოფხიზლება ყველაზე რთული და მტკივნეულია.

დროა, დავისაჯო მეც.
თუნდაც შენს გამო.
როგორ გაგაღვიძე.

და ალბათ დროა, დავისაჯო მეც.
დროა, დავისაჯო მკაცრად.
დროა, გამაღვიძონ მეც.

გამოღვიძება, როგორც დანაშაული. ალბათ, ყველას გვქონია სიზმარი, სადაც იმ ცხოვრებით ვცხოვრობთ და იმ ადამიანთან, იმ ოცნებებით, რომელიც ყველაზე ძვირფასია, გამოფხიზლების დროს, მთელით ძალით ვცდილობთ სიზმრის შებრუნებას, სახეების და ფერების დამახსოვრებას, მაგრამ თითებშორის მოქცეული წყალივით გვაკლდება ფრაგმენტები. სიზმრებსაქეთ კი ასე ახდება – საკუთარ თავთან მარტო რჩები და იმ გზასაც მარტო ადგები, სადაც შენი ადგილია, ზურგს კი იმ სიყვარულის იდეა გიმაგრებს, რომლისაც გჯეროდა, იმ კოცნის, რომელმაც დაგარწმუნა მის არსებობაში და იმ ცეკვით, რომელმაც თავი უწონადობაში გაგრძნობინა. თუ არსებობს უსასრულობა, სადაც ყველაფერი კარგადაა, სწორედ ამ იდეის დაჯერებაა საკუთარი თავისთვის. ყველა აღებული ნოტი და ყველა როლი, რომელიც მთელი ცხოვრების განმავლობაში მოგვირგია, მადლიერებაა. ზუსტად ისე, როგორც ამ გამოხედვაშია:

ამ ამბიდან გამოთიშვის შემდეგ, თუ გარეთ თოვს და ცივა, პირველი შეკითხვა, რაც თავში მოგდის და გვერდზე მყოფსაც ვერ უმხელ – მინდა ჩემი ოცნებების ახდენა იმ ადამიანის გარეშე, ვინც დამარწმუნა მათ რეალობაში?

კითხვაზე პასუხი სათაურის ქვემოთ, პირველ წინადადებაშია.

Strawberry Fields

სტანდარტული

იმ დილასაც მაშინ გამეღვიძა, დღის და ღამის გასაყარზე, ზუსტად იმ დროს, როცა საყვარლები კარებთან ნაჩქარევად ემშვიდობებიან ერთმანეთს, მეეზოვები სახლებიდან გამოდიან უნიფორმებში, მემანქანე ჰალსტუხს იკრავს და ადამიანები თავს ვერ აღწევენ ძილს, იმ სამყაროში არიან, სადაც ყველაფერი შეიძლება მოხდეს.

სახლში ჩუმად დავდიოდი, თითქოს ვიღაც არ უნდა გამეღვიძებინა. მორიდებით გადმოვიღე ელექტროჩაიდანი, ორმაგი ყავა მოვიმზადე და უფრო დიდხანს ვყნოსავდი, ვიდრე ვსვამდი. ეს ჩვევა არ ვიცი როდის ამეკიდა, ჩაის მოდუღების დროსაც, ჭიქაში თავჩარგული უფრო ვარ და მერე ჭიქა ნახევრად სასვე ცივდება, რიტუალები რუტინად იქცნენ. ლიმონის თხლად დაჭრაც უფრო მსიამოვნებს ვიდრე ლიმონი, შაქრის საშაქრეში ჩაყრა, ვიდრე დატკბობა. ზოგჯერ ხომ არის ისეთი დღეები, როცა გგონია, რომ ის დღე გათენდა ზუსტად, როცა უარს იტყვი ყველაფერზე. სამსახურზე, მეზობლებზე, ძველ რიტუალურ მეგობრებზე, საბანკო ანგარიშებზე, სამგზავრო ბარათებზე, დაზღვევაზე, საკუთარ თავს, როგორც ბარგს ისე მოუკრავ თავს და მოიკიდებ ზურგზე, გაარიდებ იქაურობას, წახვალ ისეთ ადგილას, სადაც ცხვირზე ჭორფლები დაგაყრის და კანი გაგიოქროსფერდება, სადაც არავის იცნობ და ახლიდან იბადები, სახელსაც ისეთს ირჩევ, რომელშიც როგორც ნიჟარა ისე ჩაძვრები და ყურს მიუგდებ ტალღებს და საკუთარი თავიდან წამოსული ჰარმონია ყველაზე სასიამოვნო რამ იქნება მთელი დღის განმავლობაში. მერე უცებ იაზრებ, რომ ერთი ცხოვრება გაქვს, ცხოვრება, როგორც პასუიხისმგებლობა და სხვების მიმართ უფრო, ვიდრე საკუთარი თავის, მთელი ძალით დაგაწვება სახეზე სევდა, ცხვირის და ყურების წვერს აგიწვავს, თავს გააქნევ და ჩანთას გადაიკიდებ. ეს ხუთი წუთია ყველაზე დიდი ადრენალინია, რაც შეგიძლია საკუთარ თავს მისცე. ნაჩქარევად მიაბიჯებ, მაგრამ არსად გაგვიანდება. დაკვირვებიხართ, ადამიანის ფეხებს სკამზე ჩამომჯდარი, როგორ მიდიან ქუჩებში?! თუ ხშირად გაიმეორებთ, ადვილად გამოიცნობთ ვინ სად მიდის, ზოგი სამსახურში გარბის, ზოგი ნაჩქარევი ლანჩის წარმოსახვით კონტეინერს მიარბენინებს, ზოგის ფეხები, როგორც ხელები ისე მიდიან, დინჯად და ფრთხილად, რაღაც სერიოზული საქმე მიაქვთ საიდუმლოდ, ზოგს ფეხი უკან რჩება, მარჯვენა განსაკუთრებით, დიდხანს დაგუბებული სიმართლე აქვს გასამხელი, ზოგი მიფრინავს, რამდენიმე სანტიმეტრით ჰაერშია აწეული, ვხვდებით ვისთანაც მიდის.

გვერდით მინდოდა დადგომა და ყურება, მე როგორ მივდივარ. მომინდებოდა ამ ფეხებზე დიდხანს დაკვირვება? თუ ნაჩქარევად გავაყოლებდი თვალს და დამავიწყდებოდა. ალბათ, უფრო ჰო.

იქნებ, მაინც უფრო ის დღეა, სულ ცოტათი მაინც რომ გავიქცე–მეთქი და საათს დავხედე. ფილმში როგორც ხდება, ზურგსუკან აღებული კადრით, კამერა რომ ტრიალდება და ეწერება – “5 წლის წინ”…

იმ დილასაც მაშინ გამეღვიძა, როცა ღამისფრად თენდებოდა. მაშინაც ფეხაკრეფით გავიარე ოთახები, იმ განსხვავებით, რომ შენ გეძინა და ვიცოდი, კიდევ დიდხანს გეძინებოდა, ვიდრე მე ორმაგ ყავას მოვიმზადებდი, უფრო დავლევდი, ვიდრე დავყნოსავდი. უფრო დავატკბობდი, ვიდრე შაქრის პაკეტს დავცლიდი. უფრო სწრაფად გავემზადე, არც იმაზე მიფიქრია, რომ ერთი ცხოვრება მქონდა, იმიტომ, რომ რაც მქონდა ჩემი იყო, იმდენად ჩემი, რომ არც მჭირდებოდა სხვა. არც არავის მიტოვება გამივლია თავში, სამსახურში ხალხს, როგორც ფილმის კადრებს ისე ვუყურებდი, ჩემი შერჩეული მუსიკით და მეღიმებოდა. ან იმაზე უფრო მეღიმებოდა, რომ ჩვენი ღამეები სხვის დღეებს ჯობდა. როგორც თოჯინების თეატრში, ზოგ ადამიანს ძაფებით უშვებენ დედამიწაზე ზემოდან, ზუსტად იმ სცენაში, იმ დროს, როცა ვიღაც უნდა შემოვიდეს და მთელ სცენარს აზრი მისცეს. რის გამოც დაუკრავენ დაუღალავად აპლოდისმენტებს და ვის გამოც იტყვიან, რომ ემოციური სპექტაკლი ნახეს და ძილის წინ ფიქრებშიც აღმოცენდებიან.

არ ვიცი, ალბათ შევცვლიდი. ძილს შევიბრუნებდი, ისე გაკოცებდი, რომ გაგღვიძებოდა, ყავას შენ მოადუღებდი, მე ვერ ვნახავდი, როგორ იმიტომ, რომ დილის შხაპს მოვასწრებდი, კაბინაში იმაზე ვიფიქრებდი, რომ დილის ყავაზე უკეთესი, მარტო შენი მოდუღებული ყავაა. ცხოვრებაში ზოგჯერ ისე ხდება მოვლენები, როგორც განზე მდგომი მესამე, ეკრანის უკან ზიხარ და მთავარ მოქმედ პირს შენი შეგონებები არ ესმის.

მაშინაც, სულ ცოტათი გაქცევის მცდელობის დროს, საათს დავხედე, ვიცოდი სად მინდოდა გაქცევა, რომ ზოგჯერ მყარ ოთხ კედელზე უფრო კარგი თავშესაფარი ორი შემოხვეული ხელია. სულელურად ფიქრობ, თუ ზუსტად იმ ადგილას დაბრუნდები, საიდანაც დაიწყო ყველაფერი, ჯადოსნური ძაფებით სცენარში ისევ გამოჩნდება ის ერთი, ვისაც ცხოვრების ამოტრიალება ისე შეუძლია თითქოს სამყარო სულ ახლახან დაიბადა და ყველაფერი ახალდადებული თოვლივით ხელუხლებელია. შენ კი გაქვს უფლებაც და საშუალებაც იყო პირველი, ვინც შეეხება, ვინც შეუერთდება და ისე სრულყოფილად მოთავსდება ნიჟარაში, როგორც ტალღა, მახსოვრობის უნარით, რომელსაც თუ ყურთან მიიდებ მოგიყვება ისტორიას, სადაც ღამეები დღეებს ყოველთვის სჯობდნენ.

გავიღვიძებ და გაგაღვიძებ.

 

 

Lights in our Life

სტანდარტული

სულ მინდოდა ამეღწერა, რას ვგრძნობ შუქებზე და სინათლეებზე, როგორ მყვანან ისინი დამახსოვრებული და როგორ აღვწერდი, როცა მკითხავდნენ – შენი “ამ” მეგობრის სახლში როგორი შუქი ანთია, ან მის ოთახში? და მე აღვწერდი, იმიტომ, რომ ყველასი მახსოვს.

ქუჩაში დაღლილი, ცხვირგაყინული, ჩქარი ნაბიჯებით რომ მივდივარ, შეიძლება გამაჩეროს გვერდით სახლიდან გადმოსულმა შუქმა, საიდანაც მთელი სახლი იღვრება, გამაჩეროს და დამაფიქროს.

პატრონუსი ჩვენ ცხოვრებაში. რბილი, მოთეთრო, მოლურჯო სინათლე, სინათლე, რომელსაც შეუძლია სიმძიმე, ტკივილი, წყენა, მწარე მოგონებები თავისი შემოსვლით უკუაგდოს და გაგახსენოს, რომ შენ შენ ხარ, ძლიერი, რომელსაც საკუთარი ზურგი საკმარისად ყოფნის იმისთვის რომ მყარად იდგეს ორივე ფეხზე. ჩვენი ადამიანებიც ჰომ ისინი არიან, ვინც სიბნელეში შემოდიან და სინათლე შემოჰყვებათ, მაგრამ თან გაჯერებენ, რომ შენც მათთან ერთად შემოხვედი.

ციცინათელები. არსებები, რომლებიც გაუაზრებელი ასაკიდან მიყვარს, ერთი ნახვით. სოფელში, უდიდესი ვაშლის და მსხლის ხეებში ჩამალული გზები რომ გამინათეს, ჩემს მუჭში მოთავსდნენ და თითების ჭუჭრუტანები ამომინათეს. მას შემდეგ სულ ვეძებ, სულ მგონია რომ ყველაზე ჯადოსნური არსებები არიან, თუ მუჭში მოიქცევ და ჩასჩურჩულებ, სურვილსაც აგიხდნენ. ოღონდ, უნდა იპოვო.

შუქები, რომლებიც იჭრება ადამიანების თვალებში და უბრჭყვიალდებათ. როცა რაღაც სასიხარულო ამბავს ეტყვი, ან დიდ საიდუმლოს გაანდობ, თუ გაუმხელ, რომ გიყვარს, თუ შეპირდები, რომ სიურპრიზს უმზადებ. დააკვირდით ადამიანების თვალებს, გუგებში შუქი ეჭრებათ და შუაგულში ანათებენ.

პასკალი ჩემ ცხოვრებაში. ადამიანი, რომლის ნახატები მახსენებენ სიკეთეებს ცხოვრებაში, ყოველდღიურ სიკეთეებს. დილის ყავებს, მოკლე ტექსტურად მოსულ სიხარულებს, არდადეგებს, ცხელი ქვიშისგან გახურებულ ფეხისგულებს, ზღვის პირველ ტალღებს, ჩურჩულს, რომელიც ჟრუანტელს აჩენს, დიდი ხნის ნანატრ ძილს, სასურველ სიზმარს, შენ ადამიანთან ერთად გრძელ გზებს, სახლს, როგორც ციხესიმაგრეს და სინათლეები! ღმერთო ჩემო, ყველაზე კეთილი სინათლეები, რომლებიც მახსენებენ, რომ მეც შემიძლია ვიყო ბედნიერი და პასკალსაც შეუძლია დამხატოს მე, ან დახატოს ჩემს შესახებ.

What happens to the ducks in the winter?

სტანდარტული

ჩვენთვის შეუმჩნევლად სწორედ ის გზები ხდებიან ყველაზე ახლობლები, რომლებსაც ყოველ დღე მივუყვებით, წინ და უკან, თითქმის ერთი და იგივე დროს. თვალით დამახსოვრებული ფილაქანი, კედელზე დატოვებული წარწერა – “წამოხვალ?”, ფანჯრებიდან გადმოსული ყვითელი შუქი და ტრანსპორტის ხმა, რომელიც არ ჩერდება, დამახსოვრებული სკამი, რომელზეც ზიხარ ან შორიდან უყურებ – სიმარტოვის აუტანელი სიმსუბუქე.

ყველაზე სევდიანი ის წინადადებებია, რომელსაც თავში ვატრიალებთ და ვერაფრით ვაცილებთ კითხვის ნიშანს. თუ ბევრჯერ დასვამ, თვითონ გადმოდის შეტევაზე, გიყურებს დაჟინებული მზერით და გაიძულებს პასუხი გასცე, რომ ბოლოს და ბოლოს მოიშოროს თავიდან ეს კაუჭივით არსება. ვათავისუფლებ წინადადებებს შეღავათიან დროში.

What are you gonna do if nothing happens?

უძრაობის იძულების ადამიანები ჩემი მტრები არიან, მე შემიძლია ისინი ერთი მზერით შევიძულო, არასდროს გამახსენდეს როგორ მიყვარდნენ, ან როგორ მაიძულებდნენ სიმღერები მათი ხელების წარმოდგენას ან როგორ მაჩერებდნენ შუა ქუჩაში, სანამ გამვლელები არ გამკრავდნენ მხარს. მე შემიძლია უძრაობის იძულების გამო ისინი დავივიწყო, ისე თითქოს არც არსებობდნენ, ან იყვნენ ერთი რიგითი წყლის ჭიქა, რომელიც გატეხვის შემდეგ არავის გახსენებია.

ვათავისუფლებ უძრავ ადამიანებს ჩემი გონებიდან, ყველა გზა მოჭრილია, ყველა ხიდი დამწვარია. უკან დიდი, ყვითელი შუქი მინათებს ზურგს, მინათებს და თან მითბობს.

ხელისგულებს სულის შებერვითაც გადავარჩენ და იმ კითხვასაც ოდესმე პასუხს გავცემ – სად მიდიან იხვები, როცა ტბა იყინება?

 

When Autumn Leaves Start To Fall

სტანდარტული

ერთხელ, არ მახსოვს, სად, წავიკითხე – ვისაც საკუთარი დაბადების დღე არ უხარია, ის ადამიანი ცუდად არისო. გამოდის, რომ საუკუნის თითქმის მეოთხედში ბევრჯერ მომისწრია ცუდად ყოფნა, სტატისტიკურად. თუმცა, ცუდად ყოფნაზე ჩემი თეორია მაქვს – ის ადამიანები არიან ცუდად, ვინც ღია გარდერობს უყურებენ საწოლზე წამოწოლილები, სადაც მწკრივად ჩანს ყველა ის ტანსაცმელი, რომელიც თავის დროზე მანეკენებს ეცვათ და დიდი მონდომებით ჩამოკიდეს იქ, სადაც ახლა არიან და არანაირ ემოციას არ იწვევენ, თითქოს სხვისი კაბებია, ან ნათხოვარი და დასაბრუნებლად გამზადებული. კიდევ, ის ადამიანები არიან ცუდად, სიჩუმის და სიმშვიდის მოლოდინში რომ დაყრუვდნენ. ალბათ, ისინიც, ვინც სულ თითოროლაზეც აღარ ოცნებობენ, ვისთვისაც თვითმფრინავი მხოლოდ ფრთიანი მაკეტია და ლამაზი ქვეყნები – ფოტოები. დილას, სულ ერთი წუთით, სანამ ბოლომდე გამოფხიზლდებიან, კარგ სიზმარს გადაახვევენ და თვალის ახელისთანავე რომ უქრებათ.

ადრე, შემოდგომის მოსვლას სიმბოლურად აღვნიშნავდი, ამ სეზონის ყველა თვეს და დღეს ვარ დაბადებული წინა ცხოვრებებში, ასე მჯერა. რატომ გადავწყვიტე მხოლოდ ეს ცხოვრება დამმახსოვრებოდა, მეტარებინა ეს სხეული, მქონოდა უცრემლობისგან დამძიმებული თვალები, არ ვიცი, მაგრამ სადღაც ასე გადავწყვიტე, ფეხი ავიქნიე დიდი ფოთლების გროვაში და სანამ ყველა ქვემოთ დაიფანტა, აქ აღმოვჩნდი. ვინგარდიუმ ლევიოსა.

ალბათ, 91 ფოტო რომ ჩამომილაგონ, უფრო იმ ფოტოში შევძვრებოდი სადაც თხელი, ყვავილებიანი კაბა მაცვია, თვალებში ნაძვები მიჩანს და ვერც მიხვდები, რომ შემოდგომაა. ხელებს ისე თავისუფლად ვიქნევ, რომ გეგონება, ფოტო მოძრაობს, ჩემს ზურგს უკან წყალი მოჩანს. წყალზე დიდი მთებია ამოზრდილი, საავდრო ღრუბელიც შეიმჩნევა შორიდან. მე ვდგავარ ბედნიერი, გადამდებად. არ ვიცი, ასე გულით ვის ვუღიმი, ვინ დგას ფოტოაპარატის უკან, მაგრამ ფაქტია, რომ მას ვუღიმი, ისე ვუღიმი, რომ ცოტაც და ჩემ გვერდით, ხელჩაკიდებული გამოისახება.

ჩემი თეორიები, რასაკვირველია, არც ისე მასშტაბურია, შეიძლება, ზედმეტად ეგოისტურიც, მაგრამ ვისაც შემოდგომის დადგომა არ ედღესასწაულება, ის ადამიანი ცუდადაა.

9c17f53ea0026ea99025c47729bb7e1b

 

 

Never Too Late

სტანდარტული

ხშირად ვიმეორებ ხოლმე ამ სიტყვებს – “არასდროსაა გვიან” და თითქოს, ყველაზე ხმამაღლა ამას ჩემ თავს ვეუბნები, რომ დაიჯეროს. რაც უფრო გადის დრო, მით უფრო გვეშინია ადამიანებს “დაგვიანებული” ნაბიჯების, გულს ვიცრუებთ, ვამბობთ – “ახლა რაღა აზრი აქვს”, “მაშინ შემეძლო”, “აღარ მომისმენს”, “უფრო ახალგაზრდა რომ ვიყო” …

როგორ ვისულელებდი თავს ასეთი შეგონებებით, როგორ ვბრაზდები და მინდა უკან დაბრუნება, მაგრამ გავიხსენოთ სიტყვები _ “არასდროსაა გვიან” 🙂

არასდროსაა გვიან იყო სტუდენტი და ისწავლო ის, რისი სწავლაც მთელი ცხოვრება გინდოდა და მერე რა, რომ წლების მერე აღმოაჩინე, რომ თურმე შეგძლებია, არასდროსაა გვიან მოუხადო ბოდიში იმ ადამიანებს, ვიზეც გვგონია, რომ უკვე აღარც ვახსოვართ, დროს აქვს ერთი და პრინციპში, საუკეთესო თვისება – მე “გალღვობას” ვეძახი, რაღაცნაირად თბება ხოლმე. კიდევ არასდროსაა გვიან, გუდა-ნაბადი აიკრიფო და შორ გზას დაადგე, რომ გვერდზე გაწიო იმის შიში, უკან ვის მოიტოვებ, რაზე დაგწყდება გული, მთავარია გადადგა ეს ნაბიჯი და კითხვებს თანდათან გაეცემა პასუხები. არასდროსაა გვიან გაიჩინო ახალი მეგობრები, ნაცნობები, ამოიჩემო ახალი გასართობი, ისწავლო ქსოვა, ცურვა და ახალი ენა. ახალი ენის სწავლა აახალგაზრდავებს, საკუთარ თავზე გამოვცადე. ჩემი ის თავი მახსენდება, პატარა რომ ვიყავი და ინგლისურს ვსწავლობდი და მთელი ცხოვრება მიყვარდა ეს ენა. არასდროსაა გვიან ახალნასწავლი ენით წაიკითხო ახალი წიგნები, წახვიდე იმ ქვეყანაში რომელიც შორეულად გეჩვენებოდა მთელი ცხოვრება, მაგრამ დროთა განმავლობაში ძალიან ახლობელი გახდა. არასდროაა გვიან, წამოხვიდე იმ ურთიერთობებიდან, რომელიც გავიწყებს საკუთარ თავს, იმას რაც გიყვარს და ძილის წინ ფიქრებს გიმღვრევს. არასდროსაა გვიან, დაუსვა წერტილი იმას, ვინც არ გიბრუნებს შენ წილ სიყვარულს.

კიდევ, რაც მთავარია, არასდროსაა გვიან შეგიყვარდეს ისე, თითქოს პირველია, თითქოს მუცელში აქამდე არც არასდროს გყოლია პეპლები, არც მუხლი მოგკვეთია, თითქოს ახლა დაიბადე იმ სამყაროში, რომელშიც ყოველთვის გინდოდა გეცხოვრა.

ამ ყველაფერს უფრო ჩემი თავისთვის ვწერ, რომ გადავიკითხო და დავიჯერო. და კიდევ იმ ადამიანებისთვის, რომლებსაც რაღაც ძალა ჩემ ბლოგზე შემოახეტებს და რომელიმე კითხვის ნიშანი ძახილის ნიშნად გადაექცევათ და ეტყვიან საკუთარ თავს – “არასდროსაა გვიან” და გადადგამენ ნაბიჯს.

P.S. 8 წელია ეს სიმღერა ძალიან მიყვარს.

Inspiration

სტანდარტული

ეს ნაწერი მათთვისაა, ვინც დილას ვერ შეძლო ადგომა და ცხოვრების დაწყება. მათთვის, ვისაც ძალა არ ეყო, ძილი არ ეყო, ადამიანები არ ეყო, დრო, სივრცე და მარილი, მოყინული გზებისთვის.

ანუ, ეს ნაწერი, პირველ რიგში მე მეძღვნება და ყველას, ვინც წაიკითხავს, თუნდაც ერთ წინადადებაში მაინც იგრძნობს, რომ მარტო არაა და მისი ესმით.

ეცადეთ ყველა კითხვა, ჯერ საკუთარ თავს დაუსვათ და მოუსმინოთ, რას გიპასუხებს, თუ თავს უსიტყვოდ დაგიქნევს, ან გააქნევს, ე.ი. ჯერ არსად არ უნდა წახვიდეთ, უნდა გამოტეხოთ. ყოველთვის, ნებისმიერ სიტუაციაში, დააყენეთ იმ ადამიანის ადგილას თავი, ვის გასაკიცხადაც თავაწეული მიდიხართ, საკუთარ თავში უზომოდ დარწმუნებული, გულნატკენი. თუ მათ ფეხსაცმლებში ცურვას დაიწყებთ, ე.ი. ეს მცდელობა არ გამოგივიდათ და თავიდან სცადეთ.

არასდროს უთხრათ ენაზე მოყრილი ცივი სიტყვები, ისეთ ადამიანს, რომელსაც თვალები ამღვრეული აქვს და ვერც ტირის.

თუ, ერთ დღესაც, აღმოაჩინეთ, რომ ყველა ოცნება, რომელიც კოსმოსში გაგიგზავნიათ მასზე დაუღალავი ფიქრით, უკან მოგადგათ ჩემოდნებით და გადადებული რეისით, თავიდან შეიფარეთ, უფრო მაგრად ჩაიკარით და უფრო მეტი იფიქრეთ იმ ალტერნატიულ გზებზე, რომელზეც ისევ თქვენვე უნდა დააყენოთ.

ისეთმა ადამიანებმა ჩაიქნიეს ხელები და გული თქვენზე, რომლებსაც ყველაზე ხშირად უწვდიდით ზემოთხსენებულებს?! თვალებით მოძებნეთ ისეთი ადამიანები, ვისაც მხარი არასდროს დაღლია თქვენი ფიქრების სიმძიმით.

თუ ვერ მოიფიქრეთ, რა წამალმა შეიძლება უმკურნალოს გულის სიმძიმეს, შეიარეთ წიგნის მაღაზიაში, იარეთ და ეძებეთ იმდენ ხანს, სანამ წიგნის სათაურზე, ანოტაციაზე გვერდულად არ ჩაგეღიმებათ და დაუფიქრებლად იყიდით.

მოუსმინეთ ყველა იმ სიმღერას, რომლის მოსმენისას, ისეთი ვიღაც ან რაღაც გახსენდებათ, რაზეც გული გეწურებათ, გიწვრილდებათ. მოუსმინეთ მანამ, სანამ თავისუფლებას არ იგრძნობთ. თორემ თუ სადმე, შემთხვევით ჩაგერთოთ, თუნდაც ხალხით გადავსებულ სავაჭრო ცენტრის ყველა მაღაზიაში, ვერსად გაიქცევით, ჩაკეცვა მოგინდებათ საკუთარი სხეულის. ჩაკეცეთ, გააქრეთ ასეთი წარმოდგენები. სიმღერებს, რომლებიც ასე გიყვარდათ, ნუ მისცემთ უფლებას, ვინმეს ან რამეს ეკუთვნოდეს და გართმევდეთ მას.

თუ არაერთგვაროვანი ფიქრები ჭიანჭველებივით დაუღალავად მოძრაობენ თავში, ე.ი. სადღაც შაქარი დაგეყარათ, ან მურაბა დაიღვარა. შემთხვევით ასე არ ხდება.

თუ თქვენ ცხოვრებას გულისფეთქვა არ ესინჯება, ადექით და წადით, სადაც და რა სიშორითაც მოგიხერხდებათ, ოღონდ შორს იმ ადგილიდან, სადაც ეს აზრი თავში მოგივიდათ. ჩამოდით დაღლილი, გარემო შეცვლილი, ადამიანებისგან მოწყვეტილი და ძილისწინფიქრების გარეშე დაიძინეთ. დილას სულ სხვამ შეიძლება გაიღვიძოთ.

უყურეთ მერამდენედ ისეთ ფილმებს, რაზეც მუცლის ტკივილამდე გიცინიათ ან გიტირიათ გულამომჯდარს. წაიკითხეთ ყველა ლექსი, რომელიც გგონიათ, ან მართლაც შენზე დაწერეს.

ბოლოს როდის უთხარით, რომ გიყვართ? არავინ ვიცით, ამას უკანასკნელად როდის ვიტყვით.

თუ გულისტკივილამდე დაიღალეთ, ელაპარაკეთ საკუთარ თავს იქამდე, სანამ არ გამოტეხავთ, რითი უნდა უკურნოთ, ან მიუშვით ისეთი ადამიანები, რომლებმაც საკუთარი ხელით დაამზადეს მალამოები შენთვის.

თუ გეომეტრიული ფიგურების კალმით, შიგნიდან გაფერადება გინდებათ და ამას ინსტიქტურად აკეთებთ, იგივე სჭირდება თქვენ ცხოვრებასაც.

Time waits for no man. Time heals all wounds. All any of us wants, is more time. Time to stand up. Time to grow up. Time to let go. Time to live.

დროა!

inspirational-quotes-2376