When Autumn Leaves Start To Fall

Standard

ერთხელ, არ მახსოვს, სად, წავიკითხე – ვისაც საკუთარი დაბადების დღე არ უხარია, ის ადამიანი ცუდად არისო. გამოდის, რომ საუკუნის თითქმის მეოთხედში ბევრჯერ მომისწრია ცუდად ყოფნა, სტატისტიკურად. თუმცა, ცუდად ყოფნაზე ჩემი თეორია მაქვს – ის ადამიანები არიან ცუდად, ვინც ღია გარდერობს უყურებენ საწოლზე წამოწოლილები, სადაც მწკრივად ჩანს ყველა ის ტანსაცმელი, რომელიც თავის დროზე მანეკენებს ეცვათ და დიდი მონდომებით ჩამოკიდეს იქ, სადაც ახლა არიან და არანაირ ემოციას არ იწვევენ, თითქოს სხვისი კაბებია, ან ნათხოვარი და დასაბრუნებლად გამზადებული. კიდევ, ის ადამიანები არიან ცუდად, სიჩუმის და სიმშვიდის მოლოდინში რომ დაყრუვდნენ. ალბათ, ისინიც, ვინც სულ თითოროლაზეც აღარ ოცნებობენ, ვისთვისაც თვითმფრინავი მხოლოდ ფრთიანი მაკეტია და ლამაზი ქვეყნები – ფოტოები. დილას, სულ ერთი წუთით, სანამ ბოლომდე გამოფხიზლდებიან, კარგ სიზმარს გადაახვევენ და თვალის ახელისთანავე რომ უქრებათ.

ადრე, შემოდგომის მოსვლას სიმბოლურად აღვნიშნავდი, ამ სეზონის ყველა თვეს და დღეს ვარ დაბადებული წინა ცხოვრებებში, ასე მჯერა. რატომ გადავწყვიტე მხოლოდ ეს ცხოვრება დამმახსოვრებოდა, მეტარებინა ეს სხეული, მქონოდა უცრემლობისგან დამძიმებული თვალები, არ ვიცი, მაგრამ სადღაც ასე გადავწყვიტე, ფეხი ავიქნიე დიდი ფოთლების გროვაში და სანამ ყველა ქვემოთ დაიფანტა, აქ აღმოვჩნდი. ვინგარდიუმ ლევიოსა.

ალბათ, 91 ფოტო რომ ჩამომილაგონ, უფრო იმ ფოტოში შევძვრებოდი სადაც თხელი, ყვავილებიანი კაბა მაცვია, თვალებში ნაძვები მიჩანს და ვერც მიხვდები, რომ შემოდგომაა. ხელებს ისე თავისუფლად ვიქნევ, რომ გეგონება, ფოტო მოძრაობს, ჩემს ზურგს უკან წყალი მოჩანს. წყალზე დიდი მთებია ამოზრდილი, საავდრო ღრუბელიც შეიმჩნევა შორიდან. მე ვდგავარ ბედნიერი, გადამდებად. არ ვიცი, ასე გულით ვის ვუღიმი, ვინ დგას ფოტოაპარატის უკან, მაგრამ ფაქტია, რომ მას ვუღიმი, ისე ვუღიმი, რომ ცოტაც და ჩემ გვერდით, ხელჩაკიდებული გამოისახება.

ჩემი თეორიები, რასაკვირველია, არც ისე მასშტაბურია, შეიძლება, ზედმეტად ეგოისტურიც, მაგრამ ვისაც შემოდგომის დადგომა არ ედღესასწაულება, ის ადამიანი ცუდადაა.

9c17f53ea0026ea99025c47729bb7e1b

 

 

Never Too Late

Standard

ხშირად ვიმეორებ ხოლმე ამ სიტყვებს – “არასდროსაა გვიან” და თითქოს, ყველაზე ხმამაღლა ამას ჩემ თავს ვეუბნები, რომ დაიჯეროს. რაც უფრო გადის დრო, მით უფრო გვეშინია ადამიანებს “დაგვიანებული” ნაბიჯების, გულს ვიცრუებთ, ვამბობთ – “ახლა რაღა აზრი აქვს”, “მაშინ შემეძლო”, “აღარ მომისმენს”, “უფრო ახალგაზრდა რომ ვიყო” …

როგორ ვისულელებდი თავს ასეთი შეგონებებით, როგორ ვბრაზდები და მინდა უკან დაბრუნება, მაგრამ გავიხსენოთ სიტყვები _ “არასდროსაა გვიან”🙂

არასდროსაა გვიან იყო სტუდენტი და ისწავლო ის, რისი სწავლაც მთელი ცხოვრება გინდოდა და მერე რა, რომ წლების მერე აღმოაჩინე, რომ თურმე შეგძლებია, არასდროსაა გვიან მოუხადო ბოდიში იმ ადამიანებს, ვიზეც გვგონია, რომ უკვე აღარც ვახსოვართ, დროს აქვს ერთი და პრინციპში, საუკეთესო თვისება – მე “გალღვობას” ვეძახი, რაღაცნაირად თბება ხოლმე. კიდევ არასდროსაა გვიან, გუდა-ნაბადი აიკრიფო და შორ გზას დაადგე, რომ გვერდზე გაწიო იმის შიში, უკან ვის მოიტოვებ, რაზე დაგწყდება გული, მთავარია გადადგა ეს ნაბიჯი და კითხვებს თანდათან გაეცემა პასუხები. არასდროსაა გვიან გაიჩინო ახალი მეგობრები, ნაცნობები, ამოიჩემო ახალი გასართობი, ისწავლო ქსოვა, ცურვა და ახალი ენა. ახალი ენის სწავლა აახალგაზრდავებს, საკუთარ თავზე გამოვცადე. ჩემი ის თავი მახსენდება, პატარა რომ ვიყავი და ინგლისურს ვსწავლობდი და მთელი ცხოვრება მიყვარდა ეს ენა. არასდროსაა გვიან ახალნასწავლი ენით წაიკითხო ახალი წიგნები, წახვიდე იმ ქვეყანაში რომელიც შორეულად გეჩვენებოდა მთელი ცხოვრება, მაგრამ დროთა განმავლობაში ძალიან ახლობელი გახდა. არასდროაა გვიან, წამოხვიდე იმ ურთიერთობებიდან, რომელიც გავიწყებს საკუთარ თავს, იმას რაც გიყვარს და ძილის წინ ფიქრებს გიმღვრევს. არასდროსაა გვიან, დაუსვა წერტილი იმას, ვინც არ გიბრუნებს შენ წილ სიყვარულს.

კიდევ, რაც მთავარია, არასდროსაა გვიან შეგიყვარდეს ისე, თითქოს პირველია, თითქოს მუცელში აქამდე არც არასდროს გყოლია პეპლები, არც მუხლი მოგკვეთია, თითქოს ახლა დაიბადე იმ სამყაროში, რომელშიც ყოველთვის გინდოდა გეცხოვრა.

ამ ყველაფერს უფრო ჩემი თავისთვის ვწერ, რომ გადავიკითხო და დავიჯერო. და კიდევ იმ ადამიანებისთვის, რომლებსაც რაღაც ძალა ჩემ ბლოგზე შემოახეტებს და რომელიმე კითხვის ნიშანი ძახილის ნიშნად გადაექცევათ და ეტყვიან საკუთარ თავს – “არასდროსაა გვიან” და გადადგამენ ნაბიჯს.

P.S. 8 წელია ეს სიმღერა ძალიან მიყვარს.

Inspiration

Standard

ეს ნაწერი მათთვისაა, ვინც დილას ვერ შეძლო ადგომა და ცხოვრების დაწყება. მათთვის, ვისაც ძალა არ ეყო, ძილი არ ეყო, ადამიანები არ ეყო, დრო, სივრცე და მარილი, მოყინული გზებისთვის.

ანუ, ეს ნაწერი, პირველ რიგში მე მეძღვნება და ყველას, ვინც წაიკითხავს, თუნდაც ერთ წინადადებაში მაინც იგრძნობს, რომ მარტო არაა და მისი ესმით.

ეცადეთ ყველა კითხვა, ჯერ საკუთარ თავს დაუსვათ და მოუსმინოთ, რას გიპასუხებს, თუ თავს უსიტყვოდ დაგიქნევს, ან გააქნევს, ე.ი. ჯერ არსად არ უნდა წახვიდეთ, უნდა გამოტეხოთ. ყოველთვის, ნებისმიერ სიტუაციაში, დააყენეთ იმ ადამიანის ადგილას თავი, ვის გასაკიცხადაც თავაწეული მიდიხართ, საკუთარ თავში უზომოდ დარწმუნებული, გულნატკენი. თუ მათ ფეხსაცმლებში ცურვას დაიწყებთ, ე.ი. ეს მცდელობა არ გამოგივიდათ და თავიდან სცადეთ.

არასდროს უთხრათ ენაზე მოყრილი ცივი სიტყვები, ისეთ ადამიანს, რომელსაც თვალები ამღვრეული აქვს და ვერც ტირის.

თუ, ერთ დღესაც, აღმოაჩინეთ, რომ ყველა ოცნება, რომელიც კოსმოსში გაგიგზავნიათ მასზე დაუღალავი ფიქრით, უკან მოგადგათ ჩემოდნებით და გადადებული რეისით, თავიდან შეიფარეთ, უფრო მაგრად ჩაიკარით და უფრო მეტი იფიქრეთ იმ ალტერნატიულ გზებზე, რომელზეც ისევ თქვენვე უნდა დააყენოთ.

ისეთმა ადამიანებმა ჩაიქნიეს ხელები და გული თქვენზე, რომლებსაც ყველაზე ხშირად უწვდიდით ზემოთხსენებულებს?! თვალებით მოძებნეთ ისეთი ადამიანები, ვისაც მხარი არასდროს დაღლია თქვენი ფიქრების სიმძიმით.

თუ ვერ მოიფიქრეთ, რა წამალმა შეიძლება უმკურნალოს გულის სიმძიმეს, შეიარეთ წიგნის მაღაზიაში, იარეთ და ეძებეთ იმდენ ხანს, სანამ წიგნის სათაურზე, ანოტაციაზე გვერდულად არ ჩაგეღიმებათ და დაუფიქრებლად იყიდით.

მოუსმინეთ ყველა იმ სიმღერას, რომლის მოსმენისას, ისეთი ვიღაც ან რაღაც გახსენდებათ, რაზეც გული გეწურებათ, გიწვრილდებათ. მოუსმინეთ მანამ, სანამ თავისუფლებას არ იგრძნობთ. თორემ თუ სადმე, შემთხვევით ჩაგერთოთ, თუნდაც ხალხით გადავსებულ სავაჭრო ცენტრის ყველა მაღაზიაში, ვერსად გაიქცევით, ჩაკეცვა მოგინდებათ საკუთარი სხეულის. ჩაკეცეთ, გააქრეთ ასეთი წარმოდგენები. სიმღერებს, რომლებიც ასე გიყვარდათ, ნუ მისცემთ უფლებას, ვინმეს ან რამეს ეკუთვნოდეს და გართმევდეთ მას.

თუ არაერთგვაროვანი ფიქრები ჭიანჭველებივით დაუღალავად მოძრაობენ თავში, ე.ი. სადღაც შაქარი დაგეყარათ, ან მურაბა დაიღვარა. შემთხვევით ასე არ ხდება.

თუ თქვენ ცხოვრებას გულისფეთქვა არ ესინჯება, ადექით და წადით, სადაც და რა სიშორითაც მოგიხერხდებათ, ოღონდ შორს იმ ადგილიდან, სადაც ეს აზრი თავში მოგივიდათ. ჩამოდით დაღლილი, გარემო შეცვლილი, ადამიანებისგან მოწყვეტილი და ძილისწინფიქრების გარეშე დაიძინეთ. დილას სულ სხვამ შეიძლება გაიღვიძოთ.

უყურეთ მერამდენედ ისეთ ფილმებს, რაზეც მუცლის ტკივილამდე გიცინიათ ან გიტირიათ გულამომჯდარს. წაიკითხეთ ყველა ლექსი, რომელიც გგონიათ, ან მართლაც შენზე დაწერეს.

ბოლოს როდის უთხარით, რომ გიყვართ? არავინ ვიცით, ამას უკანასკნელად როდის ვიტყვით.

თუ გულისტკივილამდე დაიღალეთ, ელაპარაკეთ საკუთარ თავს იქამდე, სანამ არ გამოტეხავთ, რითი უნდა უკურნოთ, ან მიუშვით ისეთი ადამიანები, რომლებმაც საკუთარი ხელით დაამზადეს მალამოები შენთვის.

თუ გეომეტრიული ფიგურების კალმით, შიგნიდან გაფერადება გინდებათ და ამას ინსტიქტურად აკეთებთ, იგივე სჭირდება თქვენ ცხოვრებასაც.

Time waits for no man. Time heals all wounds. All any of us wants, is more time. Time to stand up. Time to grow up. Time to let go. Time to live.

დროა!

inspirational-quotes-2376

Marooned

Standard

ცხოვრებამ ისე შეაგროვა ეს დღეები, რომ ვუცდი გაცივებას.

სულს ვუბერავ, ხელების შემოხვევა ისე მეჩქარება, ვაკვირდები.

ზოგს ვიხსენებ, ზოგი სხვისია, ზოგი ნაშვილები და ყველაზე მეტად ნაფერები.

მე მჯერა მართალი ამბების და ადამიანების,

რომლებიც ხდებიან ამ ცხოვრებაში ისე მოულოდნელად, როგორც თოვლი სარეცხ თოკებზე ამოზრდილი,

მჯერა, რომ ზღაპრებს შეუძლიათ გახდნენ ისეთი დასაჯერებლები, რომ სათითაოდ დაგვჭირდეს ხან ქატოს გაზიდვა,

ხან ფქვილის ტომრების ჩამოცლა ერთმანეთის კარებთან.

მე მჯერა იმ სასწაულის, რომელიც დამუნჯებულ ადამიანებს აალაპარაკებს და ისინი ყველას სათქმელს იტყვიან,

ჩვენ კი ვიქნებით მშვიდად,

რადგან ეს წყეული სიტყვები, როგორც იქნა, ითქვა და აღარავის შეეშინდება მისი მეორედ და მეასედ წარმოთქმა.

მე მჯერა წასული ადამიანების, რომლებმაც საგზლად გაიყოლეს ცივი ხელები – გასათბობად.

მე მჯერა ყველა იმ სიტყვის, რომელიც გალესავდა ყველა დანის პირს, მაგრამ მაინც ითქვა;

მჯერა ძილის წინ ყველა სიტყვა, რომელიც დედამ თქვა და რომელმაც მომცა მშვიდი ძილი;

მე მჯერა გამთელებული ადამიანის, რომელიც დაიმსხვრა.

მჯერა, რომ სადღაც, ვიღაცის ოცნება ახდა.

მჯერა, რომ არავინ დაბრუნდება, ვინც დაელოდა ჩემ ჩაძინებას,

ხელ-ფეხი აკრიფა და შეერია ღამის სიჩუმეს.

მჯერა, რომ სადღაც სოფელში, სანთლის შუქზე, კაკალი ტყდება

და სათითაოდ იმარცვლება მძინარე ბავშვისთვის.

მჯერა, რომ მოვკვდი და გავიღვიძე სულ სხვა სხეულში,

სულ სხვა გულით და ხელის მტევნებით,

მჯერა, რომ ცოცხალი ვარ, ისე როგორც არასდროს.

მჯერა ყველა სიტყვის, რომელიც თვალებით მითქვამს.

არ მჯერა იმ ქარიშხლის, რომელიც ჩადგა.

tumblr_mta04zYf941ridymso1_500

 

Tick Tack

Standard

ახლა არც შემოდგომაა, არც გვიანი ზამთარი.

ზაფხულია. ცხელი, ჩახუთული, საიდანღაც ზღვის სუნს რომ იგრძნობ, ისე მძაფრად და ისე რეალურად, თითქოს, რამდენიმე ნაბიჯიღა დაგრჩა ნაპირამდე. მაგრამ ქალაქში ხარ, ჩახუთულში, ცხელში და იგონებ, რომ ზღვის სუნი საიდანღაც გეცა..

ტირილის დროს, სარკეში ჩამიხედავს და გამღიმებია, იმიტომ, რომ მართლა ძალიან მიხდება. თმა გაწეწილი მაქვს, ძველი მაისური მაცვია, რაღაც ბავშვური შორტი და იმ ბავშვს ვგავარ, რომელიც ეზოდან ქოშინით ამოვარდა, ნამტირალევი, იმიტომ, რომ ეზოში ბავშვებმა ის არ ათამაშეს, რაც უნდოდა. მე მიყვარს ეს ბავშვი, რომელსაც ძალიან უნდოდა დიდი გოგო გამხდარიყო. კაბები ჩაეცვა, მაღალ ქუსლებზე შემდგარიყო და ბეევრი ჩანთა ჰქონოდა. ასეთი გოგო ვერ გავიზარდე. კაბები სხვა გოგოებზე მომწონს, მაღალ ქუსლებზე ვერ ვდგები და ჩანთის გარეშე ბევრად უფრო თავისუფლად ვგრძნობ თავს. მაგრამ ის ბავშვი უფრო მიყვარს, ვიდრე ადრე მიყვარდა და სარკეში, თვალებში ვუყურებ, რომ დავიმახსოვრო.

არაფერი იცვლება, იმ ხელსაწყოს ვგავარ, რომლის ფუნქციაა, ელოდოს, ელოდოს და თუ დაინტერესდები, გითხრას, რამდენი ხანი ელოდა. ხან ვის, ხან რის მფლობელობაშია, თავიდან ყველას უყვარს და მერე რაღაცნაირად, ეშინიათ.

ჩემ სიზმრებში ინტერიერის, ექსტერიერის შეცვლა ვისწავლე, ხშირად მონაწილე პერსონაჟის ტანსაცმლის გახდაც და ჩაცმაც, მისი დაძინებაც და მერე ჩემი გაპარვაც კარიდან. კიბეებზე სწრაფად ჩარბენა და გარეთ წვიმის მოყვანა. აქამდე, ერთი ოთახიდან მეორეშიც ვერ გავდიოდი.

წამზომივით ხმას გამოსცემს ეს ხელსაწყო და მე სულ ვფიქრობ..

But I have promisses to keep

and miles to go before I sleep

before I sleep..

არც ფოტოა, არც სიმღერა ამ განწყობით.

ამინდია და მომწონს

და იმედია, მასაც.

 

Are you scared?

Standard

ეს დღეები, ხშირად დავდივარ მზიურში, მეგობარს ვეხსმარები, მაგრამ საქმე ამაში არაა.

მზიურში აქამდეც დავდიოდი, წლების წინ. უკვე 9 წელია, განსაკუთრებულად მიხარია 1 ივნისი მზიურში და ა.შ.

მაგრამ არც ამაშია საქმე.

მას შემდეგ, რაც გავიგე, რომ ამერიკაში ვეღარ მივდივარ და ისევ უნდა შევეგუო თბილისურ, არაფრისმომცემ რუტინას და დავუბრუნდე ყოვლად აუტანელ ყოველდღიურობას. თან თავს კიდევ უ–ამრავი უ–არყოფითი მოვლენა მახვევია, აი, ამ ყველაფრის ფონზე – ევრიკა! მე მიხარია თბილისი, როცა მზიურში ვარ. დღეს თითქმის ერთი საათი მარტო დავეხეტებოდი მთელ მზიურში. ყველა მხარეს დავჯექი სხვადასხვა სკამზე. აკაციის სუნისგან თავბრუც დავიხვიე, იქვე, შორიახლოს მინდორზე წამოწოლილ წყვილსაც ვხედავდი და იმასაც ვხედავდი, როგორ უ–ზომოდ უ–ბედნიერესები იყვნენ, თან მეღიმებოდა. ბავშვს ვეთამაშე. მერე ვიჯექი და ხალხს ვაკვირდებოდი, სულაც არ ვგრძნობდი თავს ასოციალურად, როგორც ეს მჩვევია ბოლო პერიოდი.. დასეირნობდნენ ველოსიპედით, ბრუნდებოდნენ უნივერსიტედიდან, ახალ მოძრაობებს სწავლობდნენ სკეიტზე.. ყველა იღიმებოდა, ირგვლივ სიმწვანე და სითბო იყო. თბილისში კარგი იყო, უცებ რაღაცნაირად გამიხარდა, რომ მზიურში ვიყავი და არა – ცენტრალ პარკში ))

მერე ჩემი სიმარტოვისაც მომერიდა. მარტო 70 წლამდე პაპაც არ იჯდა, გვერდზე ალბათ სტუდენტობის მეგობარი ეჯდა, იმიტომ, რომ ბედნიერები იხსენებდნენ რაღაცებს..

გეშინია? – ტვინში ათჯერ მაინც გამიელვა ამ კითხვამ.

მეშინია. ყველაზე მეტად ახლა თითქოს მარტოობა მინდა და თან ყველაზე მეტად ზუსტად ამის მეშინია.

ხვალ წიგნით წავალ მზიურში და ალბათ, არც უადგილო/გულზეხინჯი კითხვები აღარ გამიჩნდება.

პ.ს. მე მიყვარს ნოდარ დუმბაძე და მიყვარს მზიური.

544866_2851425455183_1597321821_n

 

 

 

As I lay dying

Standard

 

ჯერ კიდევ ცოცხალ ედი ბანდრენს, ღია ფანჯარაში ესმოდა, როგორ უჭედავდა საკუთარი შვილი კუბოს. მას კი სული ამოსდიოდა.

ბავშვობაში მამა ეუბნებოდა – ცხოვრების აზრი სიკვდილისთვის მზადება არისო. ასეც მოხდა.

მთელი თავისი ცხოვრება ედი სიკვდილისთვის ემზადებოდა, მაშინაც კი, როცა გათხოვდა, მაშინაც, როცა ხუთი შვილი გააჩინა და აქედან მხოლოდ ერთი შეიყვარა. სწორედ მაშინ მიხვდა, რომ სიტყვას ფასი არ ჰქონია, სიტყვებს არავითარი კავშირი არ აქვთ იმასთან, რასაც გამოხატავენ და დარწმუნდა, რომ დედობა იმან გამოიგონა, ვისაც საამისოდ სიტყვა უკვე მზად ჰქონდა, იმიტომ, რომ მათთვის ვისაც უკვე ჰყავს შვილები, სიტყვებს მნიშვნელობა აღარ აქვთ. როცა მეორე შვილი გაუჩნდა, ქმარს პირობა ჩამოართვა, როცა მოკვდებოდა, მას ჯეფერსონში წაასვენებდა.

ამ დანაბარებიდან იწყება სწორედ შურისძიება იმ ქალის, რომლის შვილებისთვისაც დედა თევზი იყო, ან ცხენი. ან დარლისთვის რომ გეკითხათ, მას დედა არც ყოლია: “დედა არც მყოლია, იმიტომ, რომ თუ მყავდა, ახლა აღარ არის და თუ აღარ არის, ახლა არ შეიძლება რომ მყავდეს. ასე არაა?”.

ჩაასვენეს ედი შვილის დამზადებულ სასახლეში, ფორანზე დასხდნენ და წავიდნენ ჯეფერსონიკსენ, ბანდრენსენის ოჯახი. გზად ბუნებამ ყველა შესაძლო სტიქია დაატეხა თავს, გარდაცვლილი წყალშიც კი ჩაუვარდათ. კითხვის დროს სულ ვფიქრობდი, ვისი ტრაგედია უფრო უნდა მიმეტანა გულთან? ვინ უნდა ყოფილიყო “ჩემი” პერსონაჟი?!

ენს ბარდრენსი – ოჯახის უფროსი, რომელიც გაუთავებლად იმეორებს, რომ ედის დანაპირები უნდა შეაუსრულოს, ყველაფრის ფასად და ჯეფერსონში დაკრძალოს. თან გულს გიწვრილებს მისი წუწუნი, 15 წელი კბილების გარეშე რომ გაატარა და საჭმელსაც კი ვერ ჭამს წესიერად, “ღმერთია მოწამე”. ედი ან უკვე გარდაცვილი ედი პრობლემაა, რომელიც საჩქაროდ უნდა გადაწყვიტოს და საკუთარ თავს მიხედოს, როგორც იქნა! ამას ყველაფრის ფასად გააკეთებს, საკუთარი შვილის ორჯერ მოტეხილი ფეხის ფასად, საკუთარი ქალიშვილის უკანასკნელი ათი დოლარის ფასად, მისი სხვა შვილის, საკუთარი ოფლით და სისხლის ნაყიდი, საოცნებო ცხენის ფასადაც..

თუ ჯუელი? რომელიც ერთადერთი ადამიანი იყო, რომელიც ედის უყვარდა. მას კი საკუთარ ცხენზე მეტად არავინ ჰყვარებია. თუ დარლი? ვისაც ყველა უფრთხის და მის თვალებში მიწიერი არაფერია, მისი თვალები ნემსებივით იჩხვლიტება. დიუ დელი, რომელსაც ათი დოლარი აქვს, ოღონდ რისთვის და როგორ არ იცის, ოღონდ ის არსება მოიშოროს, რომელიც მუცელში უზის.

ფეხმოტეხილი კეში, საკუთარ დედას კუბო რომ დაუმზადა და ისიც ვერ გამოადგა.

არა, ეს პერსონაჟი ვარდამანია. რომელიც თავზემოთ ღრუბლების შავ წრეებს ითვლის და მერე ფიქრობს, ნეტა ღამით სად იბუდებენ ისინი თავს.

“მე ხომ ღმერთვის არ მითქვამს, სოფლელ ბიჭად გამაჩინე-მეთქი, თუ მას მატარებლის შექმნა შეუძლია, რატომ არ შეუძლია ყველა ქალაქელად გააჩნინოს? ფქვილის, შაქრის და ყავის გამო? განა ბანანები არ ჯობს?”

დედაჩემი – თევზია. ამბობს ის.

“დედა სად არის, დარლ? შენ იცოდი, რომ ის თევზია და ხელიდან გაგისხლტდა. არ დაიჭირე, დარლ.”

“ჯუელი დაბრუნდა, გზა ამოიარა და ფორანზე დაჯდა. ქვეითად იყო. ცხენი აღარა ყავს. ჯუელი ჩემი ძმაა. კეშიც ჩემი ძმაა. კეშს ფეხი აქვს მოტეხილი. კეში ჩემი ძმაა, ჯუელიც, მაგრამ მას ფეხი არ აქვს მოტეხილი. ახლა ხუთნი არიან, შავი მაღალი წრეები. ამაღამ ფარდულში დავწვები, უნდა ვნახო, სად იბუდებენ”

უილიამ ფოლკნერმა “სული რომ ამომდიოდა” ელექტროსადგურში დაწერა, დაპირქვავებული ურიკისგან აწყობილ მაგიდაზე, 6 კვირაში. უთქვამს, სანამ პირველ სიტყვას დაწერდა, უკვე იცოდა, როგორი იქნებოდა ბოლო წინადადება. ” წერის დაწყებამდე გულში ვთქვი – ამ წიგნზე ვამყარებ მთელ ჩემ იმედს, ან გავიტან ლელოს, ან ჩავფლავდები და ჩემ დღეში საწერ-კალამს აღარ გავეკარები-მეთქი.”

მას იმედი გაუმართლდა, მე – კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ უილიამ ფოლკნერი ჩემი საყვარელი მწერალია.

tumblr_le27rzIKho1qbg0uuo1_500