Yes, I’m Changing.

სტანდარტული

12 ნოემბერი შესანიშნავი დღე აღმოჩნდა 14 ოქტომბერს გაუჩინარებული და მათ გარეშე დარჩენილი ხალხის შესახებ საკითხავად.

როგორ ვაგრძელებთ ჩვენ, ადამიანები ადამიანისხელა სიცარიელით ცხოვრებას?! ეს კითხვა ჩემთვის 10 წლის წინაც აქტუალური იყო და როგორც ვატყობ, სულ იქნება. უბრალოდ, მე შევიცვალე. ეს სიცარიელე არც მოჩვენებად მელანდება, არც ძილში აღარ მოდის კოშმარებად და მას მე თავის სახელს ვარქმევ, არც ენას ვუჩლექ, არც ვთხოვ, რომ შეიცვალოს და არც დაბრუნებისკენ ვექაჩები.

ნებისმიერი მსგავსი მცდელობა ჩემს ფობიად გადაიქცევა და ყველგან დავემალები, მე კი არ მინდა ვემალებოდე იმას, რაც მიყვარდა, რაც მიყვარს და მინდა, თუ ოდესმე, გავლით ჩამოჯდება ამ სიცარიელის შესავსებად – გამარჯობა, ადამიანო, შენ ისევ ჩემიანი ხარ? ვკითხო და პასუხის მოლოდინში უბრალოდ, ვიღიმებოდე. არ მინდა გზები უსიტყვო ნაბიჯებით ვტკეპნოთ და სულერთი იყოს, სიცარიელე იქნება მის ადგილას თუ თავად.

ამ ცვლილებების დროს მივხვდი, რომ თუ ადამიანი კლდის პირას დგას და გადასავარდნად ორჭოფობს, სასწრაფოდ უნდა მივარდე და ხელი შეაშველო. მაგრამ ადამიანი თუ ტრიალ მინდორში, უსაზღვრო სივრცეში დააბიჯებს, არ უნდა მივარდე, უნდა დაგეხმარო და გადაგარჩინოო. ეს საოცრად მძაფრი შეგრძნება ადამიანებს ვეხმარებოდეთ, თავიანთი გზების საპოვნელად, ზოგჯერ არაფერია თუ არა ისევ საშენოდ მოგონილი აკვიატება, რომელიც იმ ბავშვურ ჩაფიქრებებს ჰგავს: თუ ეს კაცი, ქუჩაში მარჯვნივ გაუხვევს და არა მარცხნივ, მაშინ დღეს ზეფირებს შევჭამ.

თუ ოდესმე ვინმე მკითხავს და იმედია, მკითხავს – ყველაზე მეტად რა გაგიჭირდა, როდესაც გრძნობდი რომ იცვლებოდიო, კანს იცვლიდიო, რას გრძნობდიო?! ალბათ, ყველაზე რთულით დავიწყებ – როცა იაზრებ, რომ ამ შეცვლის გარდა სხვა გამოსავალი არ გაქვს და ვერც უკან მოხედვით შეიქცევ დიდად თავს, თუ საკმარისად  ვერ შევძელი წინ ყურება, მეც არავინ მომვარდება ტრიალ მინდორში “გადასარჩენად” და არც მინდა, ვინმე მოდიოდეს. ამ მინდორში მარტო მინდა ვიყო, დარწმუნებული იმაში, რომ ეს გზა თავად ავირჩიე და ყველაფერს გავაკეთებ იმისთვის, რომ გზის დასასრულს ვთქვა – Oh, Don’t be Shy, Let’s cause A Scene!

ჰოდა, ასეთი ამბებია 🙂

 

Advertisements

ჩემი ომი 25 წლისაა

სტანდარტული

ჩემი ომიდან 10 არა, უფრო მეტი, 25 წელი გავიდა. ზედმეტად პატარა ვიყავი იმისთვის, რომ მახსოვდეს ეს ფაქტი, მაგრამ არის რაღაც კადრები, რაც ჩემთვის არავის მოუყოლია, მაგრამ ჩემ მეხსიერებაში ნამდვილად არსებობს.
მოვინათლე ნახევრად დაბომბილ ეკლესიაში, ეს არ მახსოვს, მაგრამ როცა წარმოვიდგენ, ზედმეტად ხელშესახები ხდება ყველაფერი, მამაჩემიც, რომელსაც ცეცხლმოკიდებული სახლიდან გამოაქვს ჩემი საბავშვო ალბომი და 5 სანტიმეტრის დეკორატიული საყვავილე, რომელიც დღემდე დევს ჩვენი პიანინოს თავზე და ყოველი შეხედვისას მახსენებს, რა გზა გამოიარა ჩვენთან ერთად.
ის უსასრულო გზაც, უღელტეხილის, რომელსაც ზამთრის სისუსხე დაყვებოდა უკვე, გზას მიიკვლევდა ხალხი, რომელმაც უკან მოიტოვა დაბადების და მთელი ცხოვრების მოგონებების ადგილი, მიწასთან გასწორებული. სამომავლო მიზნები, ოცნება იქ დაბერების, თუმცა, მგონია, რომ ამ ხალხს ის ძალა ატარებდა იმ საშინელ გზაზე, უკან დაბრუნების ძალა რომ ჰქვია, ყველაფერი დროებითი რომაა, რომ ესეც გაივლის. ამ ძალას ეპოტინება დღემდე მამაჩემი, მთელი თავისი შეგნებით და საქმიანობით. ბინა თბილისში დიდუბეში იმიტომ იყიდა, როცა დავბრუნდებით, გასასვლელთან ახლოს ვიქნებითო, მთელი სერიოზულობით თქვა და არ ესმის, როგორ შეიძლება ამის არ გჯეროდეს.
მე წარმოდგენა არ მაქვს და ვერ დავიბრალებ, რას ნიშნავს ადამიანივით გენატრებოდეს ადგილი და ადგილები, ის ქუჩები, სადაც მთელი ცხოვრება დადიოდი და გიხაროდა ყოველი დღე და გეგონა, რომ მთელი ცხოვრება ასე ივლიდი, იმ სანაპიროზე და ვერასდროს წარმოიდგენდი, რომ ეს ზღვა ასე ძალიან მოგენატრებოდა. სამაგიეროდ, ვიცი რას ნიშნავს ვცხოვრობდე იმ ადამიანებთან, ვინც ამ მონატრებით ცხოვრობს.
უღელტეხილის გზაზე, ჩუმად თოვლს ჭამდიო, დედაჩემი იხსენებს ხოლმე. კარგ ხასიათზე ვიყავი, იმიტომ, რომ წარმოდგენაც არ მქონდა რა ხდებოდა ირგვლივ და ვერც ის გავიაზრე, გზად “მძინარე” კაცს, რომ ხელით ვაღვიძებდი, ვერასდროს გაიღვიძებდა.
15 წლის მერე უკვე სხვა ლოკაციაზე, სხვა ადამიანების ტკივილი გახდა იგივე გზა. ჩემები ამჯერად არ დაბნეულან, როგორ უნდა მოვქცეულიყავით, ხელი უსარგებლო 5 სანტიმეტრიან დეკორატიულ საყვავილეს არ შევავლეთ, უფრო გააზრებულად ჩავბარგდით და წამოვედით დასავლეთიდან. 

სხვა დანარჩენი არის და ყოველთვის იქნება ისტორია, სტატისტიკა და სანამ ეს ყველაფერი ღრმად ჩამჯდარ მოგონებებად იქცევა, მინდა ყველას გვახსოვდეს, რომ რუსეთი ოკუპანტია და ამის აღიარება, გავრცელება პირველი ნაბიჯია, სხვა მხრივ, მცირედი, მაგრამ ყველამ უნდა გავაკეთოთ ამ ისტორიის შესაცვლელად.

 

38786143_652769528437238_1400081414904348672_n

Do I wanna Know

სტანდარტული

ასეც ხდება, ნაცრისფერ ბურუსში რომ ხარ გახვეული, ათასი კითხვის ნიშნით და გაუგებარი პუნქტუაციებით შენ ცხოვრებაში, მაგრამ მაინც ძალიან ცოცხლად გრძნობ თავს. არ ვიცი, ეს უტოპიური მდგომარეობა საიდან მოვუტანე ჩემ თავს, მაგრამ ყოველ დილით, რაღაცის იმედით ვდგები და ყოველი დღის ბოლოს ვფიქრობ, რა არის ეს “იმედი”, საიდან მოვიგონე, ვინ დამაჯერა, ვისგან ვითხოვე, ან ველოდები, მაგრამ ასეა.

საყვარელ მუსიკასაც სხვანაირად ვუსმენ, სიტყვებს თავიდან ვაკვირდები, ემოციებიც თითქოს უფრო სხვანაირად მოდის ორგანიზმში და მიჯდება. არაფერი ხდება ირგვლივ, დრო ზუსტად ისე სწრაფად გადის, თითქოს სიზმარში ვცხოვრობდე და ჩემი რეალობა იყოს სიზმარი, თითქოს ყოველ ღამე ვუბრუნდებოდე ჩემ ცხოვრებას, მონატრებულს და ამის გამო ადრე ვიძინებდე. თითქოს ჩემი ადამიანები ისე ცხოვრობდნენ იქ, გული არაფერზე მეთანაღრებოდეს და ყველა ისე მიყვარდეს, რომ ამის გამო სინანულს არ ვგრძნობდე. არავინ მიდიოდეს და არსად მივდიოდე. მეკითხებოდნენ – “როგორ ხარ?” და გულით ვპასუხობდე:
“კარგად, ჩემო ადამიანო, ვიცი, რომ შენც.” და არაფერში ვიყო ასე დარწმუნებული.

მაგრამ ვიღვიძებ და ცოცხალი ვარ, ამ ადამიანების გარეშეც ისე ვცხოვრობ, თითქოს გულზე კაპილარები არ მქონდეს დაწყვეტილი.

დათბება, ველოსიპედიანი საღამოები მოვა, ყურსასმენებში მუსიკა ისე გადმოვა, მიწაზე ფეხს ვერ დავაკარებ, ვიმოგზაურებ, ახალი ქალაქების მყუდრო კაფეში ყავას დავლევ და ჩემ თავს სიზმარს და ცხოვრებას თავის ადგილს მივუჩენ. რომ არასდროს მომინდეს იქ ისე სწრაფად დაბრუნება, თითქოს მხოლოდ იქ მელოდებოდნენ მთელი გულით. ჩემი ღამეები, ჩემ დღეებზე უკეთესი იქნება. და არც ამ მელოდიით და შეკითხვით შევაწუხებ:

Do I wanna know?
If this feeling flows both ways
That the nights were mainly made for saying
things that you can’t say tomorrow day.

doIwannaknow2.jpg

 

Do you remember?

სტანდარტული

სკოლის დერეფნებიდან კიბეებზე ბოლოჯერ რომ ჩამოვდიოდი, გულში ვიმეორებდი, აი ეს ამბები არასდროს დამავიწყდება-თქო, უკან ვიხედები და ისეთი ცარიელია დერეფნები, როგორც კლასში შესვლის ზარის მერე იყო, ჩამიჩუმი რომ აღარ ისმოდა, არც ერთი ფეხის ნაბიჯი და ჩრდილი – ასეთი სიცარიელეა. არ მახსოვს ბოლოს სად შევირბინე, ვისთან მივედი, რა ჩავიფიქრე გამოსვლის წინ. არადა, ზოგჯერ ისეთი დეტალი გამახსენდება, სად ვიდექი სასადილოში ბავშვებით გადატენილ რიგში, როგორ აღმოვაჩინე რომ ხურდები ჯიბეში არ მქონია და როგორ მიყიდა სრულიად უცნობმა ბავშვმა ნამცხვარი “ენა”, მაგრამ ის მაინც არ მახსოვს, ბოლოს რა გავაკეთე. ბაბუაჩემის ეზოში რომ გავდივარ კიბეებით, ჩამოვჯდები ალუბლის ხის ქვეშ, ხის გრძელ სკამზე და ვიმახსოვრებ გამალებით ყველა დეტალს, რომ აქ რგია ვარდის ბუჩქები, გაყოლებაზე ოთხი ცალი მალინა, ჭიშკართან ბროწეულის პატარა ხე, მინდა რო ეს განლაგებები მთელი ცხოვრება მახსოვდეს, მაგრამ ვერ ვიხსენებ ბოლოს რომ გავედი კარებიდან და სხვაგან წავედი საცხოვრებლად, რას ვფიქრობდი, რას შევხედე ბოლოჯერ, რაზე გავიფიქრე ეს მომენატრება-თქო?! ვერც ამას ვიხსენებ. პირველად რომ წავედი მეგობრის სოფელში დასარჩენად, 16 წლის, მაშინ გზაში ვფიქრობდი ეს იქნება ყველაზე გრძელი, ყველაზე ცხელი, ყველაზე სავსემთვარიანი ღამეები-მეთქი, ყველა სიმღერა მახსოვს, ყველა მოყოლილი ამბავი, ყველა წვიმა, ყველა სიცილი. ვერ ვიხსენებ იქაურობას და იქაურებს როგორ დავემშვიდობე? რა დავიბარე?! რას შევპირდი ჩემ თავს, ამ ეზოში, 10 წლის მერე, რა გენდომება ჩემო თავო-თქო, როგორ ვუთხარი?!

ასეთი ამბები ისე მიგროვდება, თითქოს უსასრულოდ ცხოვრებას ვაპირებ, თითქოს ადამიანები ჩემ ყოველდღიურ ცხოვრებაში რომ არსებობენ, ყოველთვის ამ განლაგებით იდგებიან და როცა მინდა ხელს დავავლებ, სადმე წავიყვან, რამეზე გავაცინებ, ყავაზე დამპატიჟებენ, ქოთნის ყვავილს მაჩუქებენ, კინოში მარტო პოპკორნის საჭმელად წავალთ, თითქოს ისეთი თვითმყოფადია ეს საგნები, ეს ადამიანები, ეს ცხოვრება, ისე გავიხსენებ, როგორც წუხელ მომხდარ ამბავს. მაგრამ ვძაბავ ხოლმე გულს მთელი ძალის მუხრუჭებით, რომ გაიხსენოს ბოლოს ციცინათელა რომ ვნახე, ვის ვახარე, რა ჩავიფიქრე, რა ვუთხარი. იმის მერე იმდენი წელი გავიდა, ზოგჯერ მგონია, რომ ადგილიც დამავიწყდება, მას მერე ვეძებ იმ ადგილებს, სადაც შეიძლება ისევ გადავეყარო, ჩემ თავს ვპირდები, ამჯერად ყველა მომენტს დავიმახსოვრებ, ყველა შესახვევს და ფიქრს-თქო.

ადამიანები ადამიანებს რომ კარგავენ, იხსენებენ ბოლოს სად ნახეს, როგორ, რა სიტყვები გაცვალეს ერთმანეთში, როგორ გამოიყურებოდა. ამაზე ვფიქრობთ გამალებით, რაღაც კავშირებს ვეძებთ, თითქოს ის ნახვა რაღაც მინიშნება იყო და სხვანაირად უნდა დაგვმახსოვრებოდა დეტალები. ჩავუვლით ერთმანეთს ყოველდღიური რუტინის გადამკიდე, ერთ-ორ ღიმილს გავცვლით და ჩავივლით, ერთხელაც რომ ვერ გავიხსენოთ გავუღიმეთ საერთოდ თუ არა?!

ზოგჯერ ხმებს ვიმახსოვრებ, განსაკუთრებით სიცილებ, ერთ წერტილს რომ გავუშტერებ ხოლმე სივრცეში თვალს, ეს ხმა ავტომატურად ირთვება, მერე მეც მეღიმება და ვფიქრობ – აი, ეს არასდროს დამავიწყდება! მაგრამ არ ვიცი, იქნებ “ბოლო” სიცილი, ბოლო ჩახუტება, ბოლო კოცნა აღარც გამახსენდეს, მთელი სხეული მოვჭიმო ზამბარასავით და ვაიძულო, მაგრამ უარი მითხრას. ამაზე ვფიქრობ ხოლმე, ზოგჯერ იმდენს, რომ მერევა, მესიზმრება, თუ ისევ ვფიქრობ.

გახსოვს?! – ხშირად ვეკითხები ჩემ ადამიანებსაც, ისინიც დარწმუნებით მპასუხობენ – როგორ არა! და მეც სულ მინდა ამის მჯეროდეს, რომ ემახსოვრებათ, როგორ ვუღიმოდი ბოლოს, როგორ გავიცინე, როგორ ჩავეხუტე და რა მეცვა, როცა ვკოცნიდი.

Wake up

სტანდარტული

იქ გაიღვიძე, სადაც გინდოდა?! ვეკითხები ჩემ თავს, რომელიც სასწრაფოდ უნდა მოწესრიგდეს, ათ წუთში ჩაიცვას, სარკეში ნაჩქარევად ჩაიხედოს და ის ცხოვრება ითამაშოს, სადაც მონაწილეობას დიდი ხნის წინ დათანხმდა. მერედიტი ამბობს – არავინ იცის წინასწარ, რომ დღეს სწორედ ის დღეა, როცა რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი მოხდება და შენი ცხოვრება შეიცვლება. არავინ ვიცით, როცა დილით თვალს გავახელთ, რომ ეს ის დღეა, რომელსაც არც კი ელოდებოდი, ვერაფერზე შეატყვე, არც განსაკუთრებულად ჩაგიცვამს, არც ის სუნამო დაგისხამს, რომელსაც იშვიათად ისხამ, არც სიზმარი გინახავს.. მოკლედ, ეს ის დღეა სცენაზე, მიკროფონის წინ რომ დადგება და თავის ამბავს მოჰყვება, ათიათასობით კაცისთვის ინსიპირაცია რომ გახდება, ვიღაც ალბათ წიგნსაც დაწერს, ეიჩბიოუ სერიალს გადაიღებს, ვიღაც შეიძლება ვიღაცას სიყვარულშიც გამოუტყდეს ამ ამბის მოსმენის მერე.  ეს დღე კიდევ შენ გადაგხდა, გადაწყვიტა, რომ შენ ცხოვრებაში მომხდარიყო, იგრძნობ ამ განსაკუთრებულობას? დააფასებ? თუ დილის ყავას მეორე დღეს ჩვეულებრივად დალევ და ამ ყველაფერს ისე მიიღებ, თითქოს ყოველთვის შენი საკუთრება ყოფილიყოს, რომელიც როგორც იქნა კვლავ შენთან დაბრუნდა. ამასაც იმ სიყვარულებივით მივიღებთ, რომლებსაც გვგონია რომ ვიმსახურებთ?! ძაღლს, რომელიც ყოველ დილით იმ მოლოდინით გაცილებს კარებში, თითქოს წასვლას გადაიფიქრებ და ზღურბლიდან უკან მობრუნდები, დედას რომელიც დღეში რამდენჯერმე გირეკავს, იმის მოსასმენად რომ უბრალოდ კარგად ხარ. თუ იმ ძველი მეგობრის მესიჯზე, რომელიც გატყობინებს, რომ მოენატრე და აკლიხარ, ან იმ ადამიანს, რომელსაც არასდროს ბეზრდება გითხრას, რა ლამაზი ხარ. წვები და იძინებ თითქოს კანონზომიერია ყველაფერი, საიდანაც სიყვარული მოდის.

მოდი, დამესიზმროს ის დღე, რომელიც ჩემ ცხოვრებას შეცვლის, ვეუბნები ჩემ თავს და ვერაფერზე ვფიქრობ, ცარიელი სცენასავით დგას ეს ფიქრები, უმიკროფონოდ, უესკიზოდ. კარგი, ამჯერადაც დაველოდები. არ მეზარება და მეორე დღეს ისევ ვეკითხები – იქ გაიღვიძე, სადაც გინდოდა?! ეს გოგო სულ უყრუებს, ისე ჩაიცვამს, ისე გაიხურავს კარებს 10 წუთში თითქოს, არც ახსოვდეს წუხელ რა ნახა სიზმარში, ან იქნებ არც ახსოვს. – ეს ყავა დღეს განსაკუთრებულად გემრიელია; რა ლამაზი ხარ, საოცარი ამინდია; ეს სიმღერა სიცოცხლის ხალისს მაძლევს; არ მოგენატრე? შვებულებამდე დარჩა 5 დღე; მომენატრები. მარტივ ჰაიკუებსაც ვერ ვაბამ თავს, ერთ სიტყვიანებსაც. გეგონება, მგრძნობელობა დამიქვეითდა და ეს ფეხებიც სულ მზადყოფნაში მეყოლებიან საბოდიალოდ, ან ეს ხელები ყოველთვის მოისურვილებენ მათ, ვისთან ჩახუტებაც მინდა, ეს თვალები იქამდე გახედავ სილუეტს, სანამ მოსახვევში არ გაუჩინარდებიან.

სცადე იარო ჩემი ფეხსაცმლით, ვეუბნები ჩემ თავს. იქნებ, დღეს მაინც არის ის დღე, რომელმაც… მოდი, დავისიზმრებ. გაფუჭებული ხმაური, გულისგამაწვრილებელი სიგნალით. დაიძინე – ვეუბნები ჩემ თავს და როცა გათენებას იწყებს, მნებდება და ფარდა.

 

a7c147642d1fd115bbb6b30ee2a4ff8e

Home

სტანდარტული

დედამიწაზე ყოველთვის იარსებებს ისეთი ადგილები, სადაც თავს ისე იგრძნობ, თითქოს ეს სამყარო სულ ახალია, შენ უნდა დატოვო პირველი ნაფეხურები, შენ ხარ ის პირველი ადამიანი, ვინც შეიგრძნობს თავისუფლებისგან გამოწვეულ ბედნიერებას და მერე სხვებს მოუყვება ამის შესახებ, გაზიარებით ეს ბედნიერება გაბევრდება და ყოველთვის იარსებებს ტვინის იმ ნაწილში, სადაც ენდორფინები ანათებენ.

18425889_10212680518917412_956178001_n

მერედითი ამბობს:

You can build a house out of anything, make it as strong as you want, but a home, a home is more fragile than that. A home is made of the people you fill it with and people can be broken, sure, but any surgeon knows what’s broken can be mended, what’s hurt can be healed, that no matter how dark it gets, the sun’s gonna rise again.

18425595_10212680452755758_1703748348_n

ამ ყველაფერს ჯერ კიდევ ძალიან პატარა ვამტკიცებდი ყველასთან, რომ სახლი სულ სხვაა და იყო შინ ეს შეგრძნება იშვიათია. შინ ხარ იქ, სადაც ნებისმიერი ამინდი მისაღებია, იქ სადაც ადამიანები საშუალებას არ გაძლევენ იყო მოწყენილი, იმიტომ რომ ცხოვრება ზედმეტად ხანმოკლეა ამისთვის, ეს ის ადგილია, სადაც შენი ესმით, სადაც ხელშესახებია ყველაფერი, რაზეც გიოცნებია. თუმცა, ვიტყუები, ბარსელონაში მოგზაურობა და კამპ ნოუზე ჩემი ყოფნა არასდროს ყოფილა ოცნება, ეს ისეთივე გარდაუვალი მოვლენა იყო ჩემთვის, როგორც დავუშვათ, თვალების ხამხამია. ვიცოდი, რომ ერთ დღესაც დამოუკიდებლად ავდგებოდი და წავიდოდი, გვერდით ის ადამიანები მეყოლებოდნენ, ვინც იციან ჩემთვის ეს ყველაფერი რა იქნებოდა, ეს ყველაფერი იმდენად რეალური იყო ჩემს წარმოდგენაში, რომ შესაბამისად, არც არასდროს ყოფილა ოცნება, უბრალოდ, ველოდებოდი ამ დღეს.

პირველი შეგრძნება, რა თქმა უნდა, სუნი იყო – მზის, ახალი ხილის, ფიჭვის და ახალმოდუღებული ყავის. მერე თითქოს ყველაფერი ერთბაშად ახლობელი ხდება, ქუჩები, ხალხი, მსოფლიოში ყველაზე სასიამოვნო ენა, უამრავი ღიმილი და “ოლაა” ბოლოში გაწელილი “ა”-ებით და შინ ხარ.

18424790_10212680452035740_1646165364_n

მეტრო პირდაპირი მნიშვნელობით 2 ფეხის ნაბიჯზეა, ყველგან სადაც არ უნდა მოინდომო წასვლა შენი მთავარი და უმარტივესი გზამკვლევია. ხალხის თვალიერებაში საშუალოდ 5-10 წუთი გცალდება და იქ აღმოჩნდები, სადაც გინდოდა.

18447899_10212680424555053_1237773635_n

ულამაზესი არქიტექტურის დასათვალიერებლად კისრის დაგრძელება არ გჭირდება, შენობები საშუალოდ 6 სართულზე მაღალი არ არის, ქუჩები გრძელია, ვიწრო და ლამაზი, უმრავლესობა გოთიკურ სტილში გადაწყვეტილი, ფეხს სადაც გადადგამ პატარა კაფეები და ბარებია, სადაც უამრავი სხვადასხვა აქცენტი და ენა გესმის, ყველას საერთო ის გაქვთ, რომ ბედნიერი ხართ ამ გარემოს რომ იზიარებთ და იმ ადგილის ნაწილი ხართ, სადაც ყველაფერი პერფექციონისტურად და იდეალურადაა ერთმანეთთან კავშირში.

აქ “მოწყალებასაც” მხიარულად გთხოვენ.

18387303_10212680518877411_733576786_n

არსად გადაგეყრებათ უპატრონო ცხოველები, იმიტომ რომ ყველა ოთხფეხა შინაური ცხოველი ბარსელონას მოსახლეობის ერთ-ერთი მთავარი საზრუნავია. ყველას ჰყავს, ყველა უვლის, თან არაერთს. კატალონიის მოედანზე მტრედების დიდი სამოთხეა, ქალაქში მტრედები უფრო დადიან, ვიდრე დაფრინავენ, მძიმე წონის გამო 🙂

პორტში მომწვანო წყალმა, გემებმა და სუნმა ისე გამიტაცა, თავში ბევრი გიჟური აზრი მომდიოდა – ჰომ არ გავიქცე და იმაზე მეტხანს დავრჩე ამ ქალაქში, ვიდრე ეს ადეკვატურმა მემ დაგეგმა, ან რა მინდა იმ ცხოვრებაში, რომელსაც უნდა დავუბრუნდე?! მოკლედ, ფიქრთ გასართველი ადგილია, ყველაზე სასიამოვნო ჰავა უბერავს, ბელგიურ ვაფლების და ჩუროების.

18447793_10212680451915737_1645511428_n.jpg

“საგრადა ფამილიას” დათვალიერების დროს ისეთი შეგრძნება გაქვს თითოს არარეალურია, აწყობილი ფიგურაა, რაც უფრო უახლოვდები, მით უფრო ცდილობ დააჯერო შენი თავი რომ მასზე ადამიანების ხელებმა იმუშავეს.

18425576_10212680424595054_490810707_n

სწორედ საგრადას “რამბლაზე” ვცხოვრობდი მე, “რამბლა” ესპანურად ბულვარს ნიშნავს და ქალაქში უამრავი ასეთი “რამბლაა” ღია კაფეებით, ულამაზესი სუვენირებით, იქვე მომზადებული ტკბილეულით და ყველაზე გემრიელი ყავებით, რომელიც ჩემდაგასაკვირად გულს კი არ მიჩქარებდა, ისევ ენდორფინებზე მუშაობდა. დილა შეიძლება მუსიკალური ფლეშმობით დაიწყოს, ან ათასი წვრილმანის ბაზრობით, ან ადამიანი-სკულპტურებით, სულ შეიძლება შეგაწუხოს იმ აზრმა რომ დრო არასდროს იქნება საკმარისი აქაურობის დასათვალიერებლად, ამიტომ დილას ადრე დგები, ფეხებში შეგრძნების დაკარგვამდე დადიხარ, გვიან ბრუნდები სახლში, ემოციებისგან დიდხანს ვერ იძინებ და დილას ნაყიდი ნაირ-ნაირი ეგზოტიკური ხილით ხელში ისევ განათებულ “რამბლებს” გაჰყურებ.

18448137_10212680451555728_1595833969_n.jpg

18387276_10212680453635780_739031873_n.jpg

“მონსტერატის მთებში” ქალაქის ეს ჯადოსნურობაც გავიწყდება და საუკუნეებით უკან გადავარდები, ორი თვალი საკმაოდ ცოტაა იმისთვის რომ ყველაფერს ეყოს, ამიტომ იმდენი ფოტო გადავიღე, სადამდეც და როგორც შევძელი. რიგში ვიდექი “Black Madonna”-ს სანახავად, ხელიც შევახე და როგორც წესია, სურვილი ჩავიფიქრე, რომლის გონებაში ჩალაპარაკება ბოლომდე ვერ მოვასწარი :))

“ტიბიდაბოზე” ქრისტეს ქანდაკებასთან კიბეებით რომ ავდიოდი ფეხებში ნისლები მედებოდნენ, ისე მაღლა ვიყავი, რომ სიმაღლის შიშის ფობია დავძლიე, ზოგჯერ ყველაფერი იმდენად არარეალურად დიდებული ჩანს, გეცინება, ან გინდება ტაში შემოჰკრა, ან შეხტე, ან ირბინო, ან წაიცეკვო, ან ყველაფერი გასინჯო, რასაც შემოგთავაზებენ.

ზღვის უდიდესი სამყაროს სანახავად ბარსელონას “აკვარიუმი” წარმოუდგენლად ლამაზი სანახაობაა, ისე ახლოს დადიან შენს ირგვლივ ზვიგენები, პინგვინები, ცოტა ხანში ამასაც ჩვეულებრივ მოვლენად თვლი.

18425883_10212680452075741_684696454_n

კამპ ნოუზე ალბათ ბოლოს იმიტომ ვწერ, რომ აღწერა მიჭირს არა, უფრო მენანება, იმდენად პირადული ბედნიერებაა, ეს ის “შინაა”, რომელსაც 16 წელი შორიდან უყურებდი, ყველა თასი, ყველა მნიშვნელოვანი თარიღი ისეა შემონახული მუზეუმში, თითქოს გუშინ ხდებოდა ყველაფერი, იქ ცხოვრობს ისტორია, რომელიც წლების განმავლობაში ყველაზე დიდ სიხარულს განიჭებდა და დღემდე აგრძელებს ამას.

მუზეუმის დათვალიერებიდან მეორე დღეს თამაშზე ვიყავი. მეტროში ჩასვლისთანავე გული ამიჩქარდა, ვაგონები სავსე იყო გულშემატკივრებით, გზაც ერთად გავიარეთ მოედნისკენ, ყველა ბარი სავსე იყო, ბევრი ლუდი, ბევრი ფორმიანი ბედნიერი ადამიანი და არავითარი არეაულობა, თამაშს 95 000-ზე მეთი ადამიანი ესწრებოდა, ყველანაირი დისკომფორტის გარეშე, აქ აკრეფილი ენდორფინები შეუძლებელია, რამეს შეადარო – ამას მხოლოდ გულშემატკივრები გაიგებენ.  თამაშის შინაარსი ნაკლებად მახსოვს იმდენად ვცდილობდი ხალხის ემოციების დამახსოვრებას, ჩემი თავის მიყურადებას, 4-ვე გოლის ჩაბეჭდვას მეხსიერებაში და იმ პატარა ბიჭს, რომელსაც ალბათ სულ რამდენიმე წელში მოედანზე ვეღარ ვიხილავ. ვიჯექი და ვასეივებდი ემოციებს, რომელსაც ამნეზიის შემთხვევაშიც ვერ ამოშლიან.

18426027_10212680452955763_315033138_n

თამაშის მერე ეს ბედნიერი ნაკადი დაიძრა გადანაწილდნენ ქუჩებში, ტრანსპორტში, ბარებში, ყველგან აღნიშნავდნენ, სადაც შეეძლოთ, თითქოს ჰომ ჩეულებრივი ლამის ყოველკვირეული “რუტინაა” – ამ დროს, აქაც, ყველა ემოცია ახალია და ყველა ადამიანისგან წამოსული ემოცია გადამდებად გამაბედნიერებელია.

იქ ყოფნის დროს უკვე იწყებ იმაზე ფიქრს, უკან როდის დაბრუნდები. გამორიცხულია, ამ შეგრძნების გარეშე მოდიოდე ქალაქიდან, რომელიც ასე გაბედნიერებდა.

ის 6 დღე დაუვიწყარი რომ იყო ჩემი 3 საუკეთესო მეგობრის დამსახურებაცაა, სადაც ოთხივეს 16 წლის მეგობრობა შეგვისრულდა. კიდევ ერთი ადამიანის, რომელსაც რეალურად აქამდე არ ვიცნობდი და რომელმაც ყველაფერი გააკეთა იმისთვის, რომ ბევრი მოგონება დამეგროვებინა.

“ცხოვრება მშვენიერია” – გული მწყდება მთელი ხმით ან ესპანურად რომ არ შემოვძახე ბარსელონაში, თუმცა ” არ მჯერა”, “რა ლამაზია”, “რა საოცრებაა”, “რა ბედნიერი ვარ” ყველაზე ხშირად ნათქვამი ფრაზები იყო.

მათ ვისაც ეს ნაწერი განსაკუთრებულად მოხვდება გულზე, სასწრაფოდ დაიწყეთ ფულის შეგროვება, ან ფიქრი იმისთვის, რომ მთელი შეგრძნებით გაიზიაროთ ის ყველაფერი, რისი გადმოცემაც მოვახერხე და სულ რაღაც 30%-ია რეალობის.

All was well.

I can’t make you Love me

სტანდარტული

თუ ცხოვრებაში დამთხვევები არსებობს, არსებობს იმ რეალობაში, დაწოლიდან ჩაძინებამდე რომ ხდება. სხვა შემთხვევაში, გარდაუვალია, ნივთები ასე სიზუსტით ლაგდებოდეს ოთახებში, სამზარეულოში იგივე კერძი მზადდებოდეს, კარზე ზუსტად იმ დროს იყოს ზარი, სანამ აბაზანამდე მიხვალ. ეს დავარცხნილი მოქმედებები მხოლოდ დამთხვევაა, ერთგვარი ათვლის წერტილი, ან ის რეალობა, სადაც შენ ზუსტად ის ადამიანი გამოხვედი, რომელსაც გინდა რომ სარკეში ხედავდე, ის ყოველ დილით გიღიმოდეს და ასე გიმხნევებდეს უკვე დამდგარ დღეს.

ავად ყოფნას საკუთარ თავს ვერ გამოუგონებ, ამ დროს სხეული არ გემორჩილება. სამაგიეროდ, შემიძლია კარგად ყოფნის შესაძლებლობა გამოვუგონო – ანუ, როგორ ვისწავლე პატრონუსის შელოცვა. ადამიანები ყოველთვის თავისუფლები იყვნენ ჩემგან, შემოდიოდნენ და გადიოდნენ, როგორც ღია კარში, რომელიც გულისგამაწვრილებლად არასდროს ჭრიალებდა. იმ რეალობაში, სადაც დამთხვევები საათის პრინციპით მეორდება, კარის გაჯახუნებებიც ისმის, შემდეგ დამდგარი სიჩუმეც, თუმცა პატრონუსით შემიძლია ყველაფერი გამოვასწორო.

მე ყველაფერი შემიძლია, შემიძლია ხელებს მახსოვრობა შემოვუნახო, შემიძლია პირველადი დამხარება აღმოვუჩინო ადამიანებს, ვინც მიატოვეს საკუთარი თავები, შემიძლია ფეხიფეხზე გადადებულმა ვჭამო ნაყინი ისეთი ემოციით, თითქოს ძალიან მიყვარს, შემიძლია სიზმრები ვიმახსოვრო და ახდენაში მივეხმარო, შემიძლია სამ-სამ კიბეს ისე ვახტებოდე, თითქოს იქ მეჩქარებოდეს, სადაც განსაკუთრებით მელოდებიან, შემიძლია გაზაფხული ისე ძალიან მიყვარდეს, როგორც შემოდგომა, შემიძლია, დავთმო წვიმაში სიარული და ნაცვლად ამისა, მთებზე ვიცოცო, გული ამოვიგდო და საგულეშიც მე თვითონ ჩავსვა. ახლა გამახსენდა, რომ შემიძლია გულჩი ჩაფიქრებული სურვილის ნაცვლად, ვჭამო საკუთარი პრინციპები, მარილიანი უცებ გადავყლაპო და წყალიც არ მივაყოლო.

მე შემიძლია თავი მოგაჩვენო, ყველაფერი შემიძლია, გარდა იმისა, რომ ჩემი თავი შეგაყვარო. ეს ის ძალაა, რომელიც სასაზღვრო პუნქტივით დგას იმ და ამ რეალობას შორის, სადაც მესაზღვრეებს არასდროს სძინავთ, არასდროს ეშლებათ შენი საგულდაგულოდ გაჩხრეკა. მეც ხელცარიელი, ჯიბეებამოტრიალებული, გულდაღმა ვდგავარ – არაფერი ვარ იმაზე მეტი, როგორიც ვჩანვარ. ნაბიჯებს ისეთი სიმტკიცით ვდგამ საზღვრიდან, თითქოს მუხლები არ მიკანკალებდეს და ზურგი არ მიცახცახებდეს.

მე ყველაფერი შემიძლია, ვეუბნები ჩემ თავს. ყველაფერი, გარდა…