‘ახალი წელი როგორ შეიძლება არ გიყვარდეს?!’ – ეს რიტორიკული შეკითხვა ჩემ მიმართ, წლებია, ტრიალებს. ჰოაიასე, არ მიყვარს ახალი წელი, უფროსწორად, არ მიყვარს ახალი წელი საქართველოში – გონის დაკარგვამდე დალევა, შემდეგი რამდენიმე დღე ქუჩაში პახმელიასახეებით მოძრაობა, დაცარიელებულ ქუჩებს უფრო ეტყობათ ნაგავი, გადადებული ან ატალახებული თოვლის ლანძღვა-გინება,  სამსახურიანების წუწუნი – ‘რა წავა სამსახურში’ , უსამსახუროების – წუწუნი და ოცნება, რომ ‘წელს’ მაინც დასაქმდნენ..  მერე ‘ძველით ახალი წელიც’ უწევს და ისევ თავიდან..

იმედია, ცხოვრებაში ერთხელ მაინც მოვიმზადებ ჩემთვის ისეთ შობას და ახალ წელს, როდესაც ძალით არ გავიღიმები, როდესაც მთელი გულით დავიჯერებ, რომ ყველაზე გამორჩეული წელი დადგება..

სადმე პატარა ქალაქში, ვიწრო ქუჩებით, ჩამწკრივებული სახლებით, პატარა ბაღებით, პატარა დეტალსაც რომ ეტყობა ახალი წლის მოსვლა, პაბებში და კაფეებში 90-იანი წლების მუსიკას უკრავენ, ცხელ შოკოლადს სვამ ფანჯრიან მაგიდასთან , მერე სახლში მიდიხარ, ჭერამდე აწვდენილ ნაძვის ხეს რთავ, საჩუქრებს დაბლა აწყობ, ამზადებ ტკბილეულს, მაცივარში საზამთროს და ლეღვის მურაბაც გიდევს, გული რაღაც დადებითის მოლოდინში ყირაზე გადადის.. ამ სახლში უკლებლივ ყველა ადამიანია, რომელიც ყველაზე ყველაზე ძალიან გიყვარს და ზემოთ, მეორე სართულზე გელოდებიან, რომ ერთად უყუროთ, რამე ჰეფინდიან საშობაო ფილმს..

10 წლის ვიყავი, როცა დედაჩემმა 31 დეკემბერს მაჩუქა ‘ჰარი პოტერის’ პირველი ტომი, ის ახალი წელი ყველაზე თბილად მახსენდება, ორ იანვარს უკვე ჩემ ცხოვრებაში სხვა სამყარო იყო შემოჭრილი და დღემდე მისით ვარ გაჟღენთილი. ჰოგვორსტში შობა უკვე დადგა, ჩარდახებიანი საწოლები ელოდებიან დღესასწაულით სასიამოვნოდ გადაღლილ ბავშვებს, ყველას ქალბატონი უისლის მოქსოვილი ჯემპრი აცვია : )

ჩემთან ასეთია შობა ახალი წელი

პ.ს. სურვილების ახდენის და მიზნების მიღწევის წელი ყოფილიყოს 2012. გილოცავთ.

არ ვიცი, რამ მომიარა, მაგრამ გადავწყვიტე, რომ უკვე უნდა მოგილოცო.

ისეთ დროს გადაწყვიტე დაბადება, ტყვიები რომ ზუზუზუნებდნენ ირგვლივ და თავიდანვე სიტყვა ‘მშვიდობით’ მოხვედი, მშვიდად..

წარმოიდგინე, შენ რომ არა – არ მეყოლებოდა პირველი მეგობარი, დამიგვიანდებოდა მაგ ცნების აღქმა, დამეზარებოდა ყოველ დღე სკოლაში სიარული, შენთან ერთად იმ მეგობრებს ვერ შევიძენდი, დღემდე ერთად რომ მოვდივართ.. ბოლოს და ბოლოს, ერთი ბიჭი არ გვეყვარებოდა და ერთად არ ვიცინებდით ამ ფაქტზე გაკვეთილზე დაგვიანებულები, სკოლის მესამე სართულზე : ))

პირველად შენთან ერთად ვერ დავისვენებდი ზაფხულში, მოკლედ, თავისუფლებასთანაც ასოცირდები )) 

11 წელი გავიდა.. უკან რომ ვიხედები, შენთან ერთად მარტო სასიამოვნო მოგონებები მახსენდება, რამდენჯერ დავფიქრებულვართ, გაგვეხსენებინა, როდის ვიჩხუბეთ ან ვიკამათეთ სერიოზულად და უბრალოდ, ვერ გავიხსენეთ. ახლაც ასეა, გულში ძალიან დიდი ლუპით ვიხედები და იმ მხარეს, სადაც ‘დაზიანებული’ მაქვს, შენ ვერ გხედავ და ზუსტად ვიცი, ვერც ვერასდროს დაგინახავ : )

სულ გეუბნებოდი ხოლმე, შენ ისეთი ხარ, ყველაზე დიდ ბედნიერებას იმსახურებ-მეთქი. მოვა, აი სულ ცოტაც და მოვა. თან ისე მოვა, მიყოლებით აგისრულებს ყოველ დაბადების დღეზე ჩაფიქრებულ სურვილს, ყველა მიზანს და ჯერ კიდევ ბაშვობისდროინდელ გულში ჩარჩენილ ოცნებას..

მინდა ყოველ დაბადების დღეზე შემეძლოს ძალიან დიდი წვლილის შეტანა შენ გაღიმებაში, მინდა მქონდეს სულ იმის ძალა, რომ გვერდით გედგე, იმის შესაძლებლობა, რომ გამოვხატო, როგორ მიყვარხარ და მეყვარები მთელი ცხოვრება : )

გილოცავ რატომღაც 4 დღით ადრე, ვულოცავ უფრო ჩემ თავს და ალბათ ბევრი მეც მომილოცავს ))

შენი დაბადების დღიდან დაწყებულიყოს შენი ყველაზე ბედნიერი წლების ათვლა…

მიყვარხარ უკვე 11 წელია და ვამაყობ შენით

ყველა სიმღერას გააჩნია ცხოვრება.. თავისი წარსულით, აწმყოთი და მომავლით..თავისი შინაგანი სამყარო, მოგონება და წარმოსახვა. ჩემთვის, თითქმის ყველა სიმღერას გააჩნია თავისი სიუჟეტი, თავისი ისტორია – წელიწადის დროც კი.. არიან სიმღერები, რომლებსაც მარტო ზამთარში ვუსმენ ან ზაფხულში..”

მცირე ამონარიდი ჩემთვის ძალიან საყვარელი ადამიანის წერილებიდან.. 

ჩემთვის არსებობენ ისეთი სიმღერები, რომლებზეც ინსტიქტურად მეხუჭება თვალები, არსებობენ სიმღერები, რომლებსაც ძალიან იშვიათად ვუსმენ, მაგრამ თუ ვუსმენ ე.ი. ყველაზე ცუდად ვარ მსოფლიოში.. არსებობენ სიმღერები, რომლებიც ჩემ ხასიათზე პროვოცირებენ, რომ გამოკეთდეს.. ზოგჯერ მართლა მიფიქრია მათი სეზონების მიხედვით დაფოლდერება

… უდაბნოში ვარ, მაცვია გრძელი თეთრი კაბა, თმა გაშლილი მაქვს და ფეხშიშველა მივუყვები ძალიან მცირე ტრასის ზოლს. ფეხები მიხურს, მაგრამ მსიამოვნებს. არ მახსოვს რამდენი ხანია ამ გზას მოვუყვები, არც ის ვიცი სად მივდივარ, არც ის ვიცი, ოდესმე დავიღლები თუ არა ამ სიარულით. არც წარსული გამაჩნია, უწარსულოს არც აწმყო მაქვს და არც მომავალი.. გზა და გზა თვალებს ვხუჭავ და მირაჟივით მიკრთება მწვანე თვალები, შავი თმა, შავი ტყავის  ქურთუკი, სიგარეტის ბოლშია გახვეული და ჰორიზონტს გაყურებს.. თვალებს ვახელ და ვცდილობ გავიხსენო, მაგრამ არ გამომდის.. მე გზას ისევ მივუყვები და ისევ არ ვიცი სად მიმიყვანს..

ეს სტინგის “Desert Rose” – ია http://www.youtube.com/watch?v=C3lWwBslWqg&ob=av3e 

ყოველ ღამე ვცდილობ ავუხსნა, რომ ცუდი მოსაუბრე ვარ, ვერც რჩევებს მივცემ. არც მოსმენა შემიძლია უკვე მისი. ზოგჯერ სინანულის საათები აქვს, ნანობს ძალიან ბევრ ადამიანს, ვისთვისაც ხელი შეუვლია, ვისაც მისი მონაცისფრო თვალები უნახავს. წამოწვება გვერდით, მარცხნივ ისე მცივა. ნატრობს, რომ ჰქონდეს  ტყეში სახლი, სახლში – სითბო, სითბო – გულში, გული ჰქონდეს..

ზოგჯერ ისეთი დაღლილი მოდის, ლაპარაკის თავიც არ აქვს. როცა სძინავს, ხელებზე ვაკვირდები. მთელი ღამე უკრთის ხოლმე, პირაღმა სძინავს და გეგონება, საცაა წამოდგება და მასზე ფიქრებისთვის დაგსჯის. 

ზღაპრებს ვკითხულობდი ხმამაღლა, ძილის წინ. თვალებს ხუჭავს და ყველა სიტყვას წურბელსავით იკრავს. მეუბნება, რომ ირგვლივ ყველაფერს შავ-თეთრად ხედავს, მაგრამ როცა ცდილობს ჩემი მზერა დაიჭიროს, თვალებში ლურჯი უკრთება, სახეზე – გაოცება.

ვთხოვ ხოლმე, რომ გაქრეს, წავიდეს, რომ დედამიწისთვის ზედმეტად მძიმეა, ადამიანებისთვის ზედმეტად მტკივნეული, მოგონებებისთვის ზედმეტად ღრმა. გავხედავ და თავს იმძინარებს. თვალზე რაღაც ვერცხლისფერი უკრთება.. მინდა საბანი დავახურო, მაგრამ მარცხნივ უფრო მცივდება.

ჩემთან ყოველ ღამე მოდის სიკვდილი.

ყოველ ღამე ცდილობს გაქრობას

და ყოველ ღამე თავიდან ჩნდება.

ეს ზედმეტსახელი ცოტა ხანია შეგერქვა და როგორ იხდენ, იხდენ რა – გიხდება, 4 წლის მერე უფრო გეყვარება (სხვათაშორის, დაფიქრდები გვარი ჰო არ გადაიკეთო, მაგრამ რეზოსი გაგიტყდება )) )

ახლა სავარაუდოდ, პოტერის მეოთხე ტომს კითხულობ.. წინ ისეთი რაღაცები გელის, ვერც წარმოიდგენ. სნეიპის მიმართ ნუ ხარ ასეთი აგრესიული, მეშვიდე ტომში ამას აუცილებლად ინანებ, მეტს არაფერს გეტყვი.

ცოტა ხანია შეგიყვარდა ) კიკი, ზუსტად ისეთი ადამიანია, როგორიც წარმოგიდგენია – ცოტა უკეთესიც. შეირგე ყველა ის დღე, საჩუქარი, შეინახე ყველა მოგონება ღრმად, დამიჯერე! რაოდენ ბანალურიც არ უნდა იყოს, ბოლოს მეგობრებად დარჩებით, მაგრამ ასეთი მეგობარი ცოტა გეყოლება და იამაყე )

საშინლად არ გიხდება, როცა ოცნებობ, ვცოფდები, ახლა რომ გიყურებ. ლექსებში, მოთხრობებში და განსაკუთრებით ზღაპრებში – ყველაფერი ბევრად უფრო ლამაზია, ვიდრე რეალობაში. ცოტა მინდა შეგანჯღრიო, მაგრამ არა ისე, რომ შენი მოქმედების კურსი სრულად შეცვალო. ერთი პოეზიის საღამო შენ ცხოვრებას 180 გრადუსით შეცვლის, შენ ოცნება აგიხდება, მაგრამ ვიმეორებ – არ გიხდება ) ცხვირს იმდენჯერ წაიმტვრევ და იმდენჯერ გეტკინება გული, რომ აქედან მინდა მოგეფერო და გულში ჩაგიკრა. 

ძალიან სულელი ხარ, მაგრამ ერთბაშად ისე გაიზრდები – ხერხემლის ყველა მალა ერთდროულად აგტკივდება და დიდ ძალას იგრძნობ. გილოცავ, შენ ძალიან დიდი გამოცდილების პატრონი ხარ.

ჰოჰო, ჩააბარებ, სულ ტყუილად ნერვიულობ ის ერთი წელი. როგორი მოლოდინიც გაქვს, გადააჭარბებს. ამ ზაფხულს ყველაზეეეეე მააგაარეეე ზააფხულეეე გელოდებაააა (ვერ მიხვდები ამ სიტყვებს ‘ე’ და ‘ა’-თი გაწელილი რატომ გწერ :სპაი: მაგრამ ნუ მერე მიხვდები და კარგა ხანს გაგეცინება )

ცეკვიდან ნუ გამოხვალ! ფუ, რა სულელი ხარ სამბას მომდევნო 4 წელი ვერ ისწავლი, ეგეც შენ!

უნივერსიტეტში შენ ჯგუფელს გამარჯობას რომ არ ეუბნები, მომავალი 2 წელი სიყვარულს აუხნით ერთმანეთს ) წარმომიდგენია, რა სახე გაქვს ახლა. წინ იმდენი გამოცდა გელით.. გულწრფელად მეცოდები(თ). ისევ ის მეგობრები გყავს, თითქმის უკლებლივ ირგვლივ რომ გახვევიან, სულ ტყუილად გეშინია. წინ კიდევ ძალიან დიდი მეგობრობა გელის, გთხოვ, მოუსმინე და ხშირად ელაპარაკე. დამიჯერე, ამაზე კარგს ვერაფერს გააკეთებ რთულ სიტუაციებში. ეცადე ფიქრის მექანიზმს რამე უმნიშვნელო ჭანჭიკი მაინც მოაძრო და ცოტა წყობიდან გამოიყვანო, თორემ გარეკავ.

ბარსელონა იმდენჯარ გახდება ჩემპიონი, სადაც გინდა, რომ ზოგჯერ სათვალავი აგერევა. უკეთ დააკვირდი იმ ბიჭს, რომელსაც გამელოტება ეწყება, ის სრულიად გამელოტებულიც სიგიჟემდე გეყვარება.

ხშირად მოეფერე ადამიანებს სიტყვებით მაინც, რაც დრო გავა, ამას უფრო ნაკლებად მოახერხებ შენი უჯართესი და უსაზიზღრესი ხასიათის გამო, მაგრამ ამის გამოსწორებას ნელ-ნელა ჩემ თავზე ავიღებ.

სიცხეს ნუ აიწევ მაინც და მაინც მსოფლიო ჩემპიონატზე – მოიგებენ. კიდევ უფრო კარგად დააკვირდი ნახევრადგამელოტებულ ადამიანს ) 

შენ ცხოვრებაში უფრო მეტ ძვირფას ადამიანს შეიძენ – ვიდრე დაკარგავ. ვერც წარმატებებს გისურვებ, ვერც დანაკლისებზე მოგისამძიმრებ, რეალურად, ვერც შეგანჯანჯღარებ იმიტომ, რომ შენ ჩემში ხარ, მაგრამ ზოგჯერ ამ ჩემში მყოფ ‘ჩემს’ გახსენება სჭირდება, რომ უკეთ შეძლოს იყოს ის, ვინც არის .

დაბრუნებამდე.

აზრზე მოდი!

გაძლევ ზუსტად 4 თვეს ‘იმ’ ყველაფრის მოგვარებისთვის, რაზეც ახლა ფიქრობ.

ბაი

კიდევ ერთი უიღბლო დღე. ფანჯარასთან დგას, ჩვეულ ადგილას, ეს ფანჯარა გაბზარულივითაა, კარგად თუ დააკვირდები, თუ შორიდან შეხედავ, უნაკლოდ გამოიყურება – ზედ წვიმის წვეთებიც ისე უხდება, თითქოს სულ ასე იყო და იქნება. ესეც მერამდენე უსიტყვო ჩავლაა, მე არ ვიცი, რომ ჩემ ცხოვრებაში ძალიან ბევრ რამეს შეცვლის და ამანაზღაურებინებს ყველა იმ სიჩუმეს, რომელიც თავის დროზე იმ ფანჯარასთან დავტოვე.

საცაა შემოდგომა მოვა, პოსტდეპრესიული პერიოდი ისევ მწყობრშია. სექტემბერი ზუსტად ისე მოდის, როგორც ყოველთვის – მარტო.

ის გამოთქმა რომ არსებობს : “თუ სცენის დასაწყისში კედელზე თოფი ჩანს, სცენის ბოლოს აუცილებლად გავარდებაო’

ჰოდა, ის ფანჯარა აშკარად გაბზარული იყო – ვთქვი და ვამბობ.. და იმედია, არ ვიტყვი.

პ.ს. სათაური არაპირდაპირ კავშირშია პირდაპირობასთან, ვაფშეტაც, რატომღაც ბრაიან ადამსს ვუსმენდი, ასეც ხდება ხოლმე : )

შენთან თბილა, სულ თბილა, “ზამთრის სიმღერისასაც” თბილა.

ზოგჯერ მართლა მგონია, რომ ყველაფერი თქვი, რაც აქამდე უნდა მეთქვა, რასაც ახლა უნდა ვამბობდე და რასაც იმედია, ოდესმე ჩემითაც ვიტყვი..

ისე მინდა ერთხელ სადმე ჩამოგიჯდე და იმდენი გელაპარაკო, რამდენსაც შიგნით ვტოვებ და ხშირად საკუთარ თავსაც ვაიძულებ არ გაუგოს.

ჩემთანაც ჯდება ის სეზონისხელა სიცარიელე, ვგრძნობ შენთან ერთად როგორ ეყინება ბეღურას ფრთები, ყველა შენ ნაწერს თავისი სეზონი აქვს, თავისი ამინდი, თავისი ჩაი.. მუსიკის გარეშე – მე შენი ხმა მესმის )

ერთხელ აუცილებლად უნდა გნახო, ისე, მარტო, ჩემთვის.. წინასწარ ზუსტად ვიცი როგორ ინერვიულებ, რამდენ რამეზე აგტკივდება გული, ერთ კოლოფ სიგარეტს დაცლი და თავსაც ბევრჯერ დახრი, როცა გეტყვი, რომ ჩემი ცხოვრების ყველაზე მარტო პერიოდებში ყოველთვის გვერდით მყავდი და ვპოულობდი შენით იმ სიტყვებს, რომლებიც მე კარგა ხანია დამეხოცნენ..

შენ ხომ საგნის მნიშვნელობები არა, უფრო ფორმები გიყვარს, ჩემთვის მყუდრო სავარძლის ფორმა აქვს შენ ხმას, თავს რომ ჩამოადებ და ზემოთ აიხედები და გგონია ფიქრები ზემოდან ცვივა და ისინი არც არასდროს გაგიფიქრებია..

წერე რა, ჩათვალე, რომ ორნი წერთ..

ჩათვალე, რომ ერთი ადამიანი ისე გაეგოისტდა, თავისი ნახევარი დიდი ხნის წინ მელნით ჩამორეცხა.

კიდევ რამდენ რამეს გეტყოდი, რომ შემეძლოს, მაგრამ..

‘რა გიპასუხო, <ზვიად> განა ღმერთი ასეთებს გვხედავს..’

თებერვლის დასასრულამდე ერთ დღე ნახევარი რჩება, ვატან ყველა უსიამოვნებას, რაც მომიტანა, განწყობებს, შეგრძნებებს და ა.შ.

ამ ფოტოს წლობით ნაგროვები ისტორიები აქვს, როცა ძალიან რთული პერიოდები მქონდა, ყველგან ავატარად მეყენა, მერე ისევ შემოვდებდი უსახურ ფოლდერში და არც მახსენდებოდა მისი არსებობა.. ჰოდა, რამდენიმე დღის წინ ისევ გადმოვიღე..

ფოტოს დანიშნულება : ზურგით ვჯდები მათთვის, ვინც მაიძულა – ასე დავმჯდარიყავი : )

იმ დღეს ერთ ნიუდაჩნიცას ვეუბნებოდი, არადა, ხასიათი დეპრესიული მიდრეკილებებით მაქვს გამოხატული-მეთქი. გაუკვირდა. ან მაგას რას ვეუბნებოდი საერთოდ? რა ცუდია, ასეთ რამეს საკუთარ თავს რომ ვერ უმხელდი და უცებ ვიღაცასთან დაასტუკებ. ჩემი თავის შემრცხვა, არ ვეკონტაქტებოდი იმ დღეს ))

სარკე რომ არ არსებობდეს და საკუთარ თავებს მარტო ერთმანეთის თვალებში ვხედავდეთ უკეთესი იქნებოდა.

ახლა 14:42 – ია, ასეთ დროს მგონი ბლოგზე არასდროს დამიწერია, ასე მახსოვს.. რაღაც სტრანნი შეგრძნება მაქვს. 21-ია, ამ რიცხვის მიმართ რაღაცნაირი დამოკიდებულება მაქვს, ახლო. არადა, არაფერთან და არავისთან ასოცირდება. არავისტი რიცხვია ))

ჰო, რატომ ბრჭყალები? როცა მასში რამეს/ვინმეს სვამ ისეთი შეგიძლია იგულისხმო, როგორიც წარმოგიდგენია, ძირითადად გადატანილი მნიშვნელობით. ანბანის მიხედვით ჩამოვყვებოდი ხალხს..

სიამოვნებით მეცოდინებოდა ესპანური, ვიცხოვრებდი ბარსელონაში. არც ლონდონის მიმართ მიდრეკილება მექნებოდა და არც კამპ ნოუსთან სიახლოვის სურვილი. როცა ოცნებები ერთმანეთს უპირისპირდებიან, თურმე უარესი შეგრძნება ყოფილა, ვიდრე ჭექა-ქუხილის დროს დამალული საკუთარი თავი.

მენანება რამდენიმე უკვე გასული წელი.

წყვილი რიცხვები ჩემში ჰარმონიას ვერ იწვევს.

ვერ ვიტან სნობებს, არადა, ზოგჯერ მეც ვარ მიდრეკილი, მაგრამ ზოგჯერ საკუთარ თავსაც ჰო ვერ ვიტან.

რა კარგია პუნქტუაცია რომ არსებობს, უკეთესი იქნებოდა, დანიშნულებისამებრ იყენებდეს ყველა.

მიყვარს მძიმის მერე ადგილის გამოტოვება – წერტილამდე არა.

‘ჭრილობა’ ჰქვია სპექტაკლს და დღეს უნდა ვნახო. მარილის დაყრა ყველაზე ჭკვიანურია.

შვებულებაში მყავს თავი გასაშვები..

ვითომ დეკრეტია. ხშირად ორად უფრო ვგრძნობ თავს.