“მუსიკა მართლა დიდი მოვლენაა კაცობრიობის ისტორიაში.. სწორ დროში შერჩეული სწორი ნოტები რევულუციასაც კი ახდენენ და ომს იგებენ.. არამცთუ, გულებს..
ყველა სიმღერას გააჩნია ცხოვრება.. თავისი წარსულით, აწმყოთი და მომავლით..თავისი შინაგანი სამყარო, მოგონება და წარმოსახვა. ჩემთვის, თითქმის ყველა სიმღერას გააჩნია თავისი სიუჟეტი, თავისი ისტორია – წელიწადის დროც კი.. არიან სიმღერები, რომლებსაც მარტო ზამთარში ვუსმენ ან ზაფხულში..”
მცირე ამონარიდი ჩემთვის ძალიან საყვარელი ადამიანის წერილებიდან..
ჩემთვის არსებობენ ისეთი სიმღერები, რომლებზეც ინსტიქტურად მეხუჭება თვალები, არსებობენ სიმღერები, რომლებსაც ძალიან იშვიათად ვუსმენ, მაგრამ თუ ვუსმენ ე.ი. ყველაზე ცუდად ვარ მსოფლიოში.. არსებობენ სიმღერები, რომლებიც ჩემ ხასიათზე პროვოცირებენ, რომ გამოკეთდეს.. ზოგჯერ მართლა მიფიქრია მათი სეზონების მიხედვით დაფოლდერება 
… უდაბნოში ვარ, მაცვია გრძელი თეთრი კაბა, თმა გაშლილი მაქვს და ფეხშიშველა მივუყვები ძალიან მცირე ტრასის ზოლს. ფეხები მიხურს, მაგრამ მსიამოვნებს. არ მახსოვს რამდენი ხანია ამ გზას მოვუყვები, არც ის ვიცი სად მივდივარ, არც ის ვიცი, ოდესმე დავიღლები თუ არა ამ სიარულით. არც წარსული გამაჩნია, უწარსულოს არც აწმყო მაქვს და არც მომავალი.. გზა და გზა თვალებს ვხუჭავ და მირაჟივით მიკრთება მწვანე თვალები, შავი თმა, შავი ტყავის ქურთუკი, სიგარეტის ბოლშია გახვეული და ჰორიზონტს გაყურებს.. თვალებს ვახელ და ვცდილობ გავიხსენო, მაგრამ არ გამომდის.. მე გზას ისევ მივუყვები და ისევ არ ვიცი სად მიმიყვანს..
ეს სტინგის “Desert Rose” – ია http://www.youtube.com/watch?v=C3lWwBslWqg&ob=av3e
