ჩემთან ყოველ ღამე მოდის სიკვდილი.
ყოველ ღამე ვცდილობ ავუხსნა, რომ ცუდი მოსაუბრე ვარ, ვერც რჩევებს მივცემ. არც მოსმენა შემიძლია უკვე მისი. ზოგჯერ სინანულის საათები აქვს, ნანობს ძალიან ბევრ ადამიანს, ვისთვისაც ხელი შეუვლია, ვისაც მისი მონაცისფრო თვალები უნახავს. წამოწვება გვერდით, მარცხნივ ისე მცივა. ნატრობს, რომ ჰქონდეს ტყეში სახლი, სახლში – სითბო, სითბო – გულში, გული ჰქონდეს..
ზოგჯერ ისეთი დაღლილი მოდის, ლაპარაკის თავიც არ აქვს. როცა სძინავს, ხელებზე ვაკვირდები. მთელი ღამე უკრთის ხოლმე, პირაღმა სძინავს და გეგონება, საცაა წამოდგება და მასზე ფიქრებისთვის დაგსჯის.
ზღაპრებს ვკითხულობდი ხმამაღლა, ძილის წინ. თვალებს ხუჭავს და ყველა სიტყვას წურბელსავით იკრავს. მეუბნება, რომ ირგვლივ ყველაფერს შავ-თეთრად ხედავს, მაგრამ როცა ცდილობს ჩემი მზერა დაიჭიროს, თვალებში ლურჯი უკრთება, სახეზე – გაოცება.
ვთხოვ ხოლმე, რომ გაქრეს, წავიდეს, რომ დედამიწისთვის ზედმეტად მძიმეა, ადამიანებისთვის ზედმეტად მტკივნეული, მოგონებებისთვის ზედმეტად ღრმა. გავხედავ და თავს იმძინარებს. თვალზე რაღაც ვერცხლისფერი უკრთება.. მინდა საბანი დავახურო, მაგრამ მარცხნივ უფრო მცივდება.
ჩემთან ყოველ ღამე მოდის სიკვდილი.
ყოველ ღამე ცდილობს გაქრობას
და ყოველ ღამე თავიდან ჩნდება.
nadusa
December 4, 2011 at 10:10 pm
respect !