ეს პაციფისტური სლოგანი, სიმართლე გითხრათ, ყოველთვის მაღიზიანებდა – ყოველთვის სლოგანად რჩებოდა, ან მავანთა სტატუსებზე სკაიპში, იაჰუში, ზოგი ავატარად იყენებდა, ან ზოგი ცხოვრების მიზნად თვლიდა, უფროსწორად საკუთარ თავს არწმუნებდა, რომ ეს მისი ცხოვრების მიზანი უნდა ყოფილიყო. ასე გაიცვითა კიდევ უამრავი ფრაზა, რომლებმაც თავიანთი მნიშვნელობა მაშინ დაკარგეს, როცა ფრთიანი ფრაზები გამოსათქვამად უფრო იოლი იყო, ვიდრე რეალურ ცხოვრებაში გამოსაყენებლად. მე–3 კლასში ვიყავი, მგონი, როცა ჩემმა დამრიგებელმა გვითხრა ილია ჭავჭავაძის ‘ყოველ დღესა შენს თავს ჰკითხე, აბა დღეს მე ვის რა ვარგე’ საწოლის წინ დაიკიდეთ, როცა გაიღვიძებთ, პირველი ეს რომ წაიკითხოთო ( რა ჰუმანური იყო მერი მასწავლებელი) მე საწოლზე არ დამიკიდია, თუმცა თითქმის ყოველ დილას მაწუხებდა ის ფაქტი, რომ მერი მასწავლებელი ოდესმე შეამოწმებდა ჩემი საწოლის წინ კედელს და მე შემრცხვებოდა. თუმცა, ეგ ფრაზა იმაზე მეტხანს გამყვა, ვიდრე წარმოვიდგენდი, ვიდრე მერი მასწავლებელი წარმოიდგენდა.. თუმცა, იმ განსხვავებით, რომ ჩემს თავს არ ვეკითხებოდი, ვის რა გაუკეთე კარგი–მეთქი, უბრალოდ, ვაკეთებდი და უფრო ხშირად მახსენდებოდა მერი მასწავლებელი, გულში ხინჯად კიდევ ის ცარიელი კედელი მხვდებოდა. ამის შემდეგ დიდი დრო გავიდა.. რატომ გამახსენდა საერთოდ ეს ყველაფერი, ან რატომ მომინდა ამაზე წერა ვერ გეტყვით, სიცხე მაქვს ცოტა და ბლოგი მომენატრა : ) ანა გამახსენდა, ფრანკი, კიწის რომ უყვებოდა ყველაფერს. თუმცა, ჩემი დამოკიდებულება დღიურების მიმართ ყოველთვის ანტიპატიური იყო და იქნება.
ან როგორღა უნდა გამოიმეიქო ლავი, როცა უკვე დიდი ხანია თვითონ მაგ სიტყვამაც დაკარგა მნიშვნელობა და ბევრ ისეთ არასასურველ გრძნობას შეუერთდა თუ გაოტოლდა, თუ დაესხა თუ რაცაა.. მოკლედ : ) რა ბანალურები ვართ.
