საკმაოდ ხანგრძლივი პაუზები გამომდის ბლოგზე და ცუდია..
მაგრამ არ ვარ წერის ხასიათზე, არც კლავიატურით და ფურცელზე – მითუმეტეს
შუალედურები მქონდა ეს კვირა სულ, გადავკვდი.
დილას ხან ბალიშის ქვეშ მქონდა ქსეროქსები, ხან საწოლის ბოლოში : D
როგორც იქნა მოვრჩი :ბის:
მშვენივრად ვგრძნობ ყველა ჭრილში თავს
ვოტ ტაკ
ერთი კვირა კი არა, 2-3 დღეც საკმარისი აღმოჩნდა უნიზე შთაბეჭდილებებისთვის – Perfect : )
ვთვლი, რომ ძალიან გამიმართლა, პირველ რიგში :
პირველი რომ ჩავწერე და სულმა არ წამძლია ჩამეწერა თეატრალურის ხელოვნებათმცოდნეობა. ახლა უფრო და უფრო ვრწმუნდები, რომ ის არის, რაც მინდა
და იქ ვარ, სადაც უნდა ვიყო. ( ნუ საქართველოს მასშტაბით : D)
ჟურანილისტიკის სპეციალობის ლექციაზე, გაცნობის მიზნით ჩვენს თავზე უნდა გვესაუბრა, არა სტანდარტული – ‘მე დავიბადე, გავიზარდე, ჩემი ჰობი//’
საკმაოდ საინტერესო ხალხი აღმოჩნდა )) ერთი მთასვლელი გოგოც გვყოლია. ისე გატაცებით საუბრობდა, მეც მომინდა. არადა, მეგონა, მხოლოდ წიწილას შეეძლო
ასე ესაუბრა მთაზე : D
ჰომდა, ჩემი ჯერი რომ დადგა, აქ არ დავწერ რაები ვილაპარაკე, უბრალოდ, შევეხე ჩემთვის მეტნაკლებად ახლაც მტკივნეულ თემას :
4-5 წლის ასაკიდანვე რომ მინდოდა სიცხის ექიმობა )) რაც თავი მახსოვს, სულ ნემსებით ვთამაშობდი და თითქმის ყველა ბავშვისგან განსხვავებით, მიყვარდა
აფთიაქების და სავადმყოფოების სუნი. თეთრხალათიანი ექიმებიც. იქიდანვე ჩამრჩა, რომ ძალიან მინდოდა მეც ასეთი ვყოფილიყავი. ნუ, მერე გამოხდა ხანი )) -
მივხვდი, რომ მშიშარა ექიმი იგივეა, როგორც უფეხო მთასვლელი. მოკლედ და კონკრეტულად, თავიც დავიზღვიე და სხვების სიცოცხლეც.
თუმცა, ზოგჯერ იმდენად დიდი სურვილი მიპყრობს, ლამის, ეს შიშიც დავძლიო : ) თუმცა, ეს დროებითია..
რავიც, იმედს ვიტოვებ, რომ დავძლევ ერთხელ და სამუდამოდ შიშს და არ იქნება გვიან.
უამრავი გეგმა მიტრიალებს თავში, ჩემი რეჟიმიც დავხვეწე მეტნაკლებად და მოკლედ მშვენივრად ვგრძნობ თავს
ვთვლი, რომ ახალ ცხოვრებაში, ახალ გარემოში საკმაოდ მიზანდასახული და დიდი ნაბიჯი გადავდგი : )
‘ესღა შემომრჩა’ ჰქვია ამ სინდრომს.
სრულიად გამოვეყვე ჩემთვის ძალიან ახლო სამყაროს, ყველა მხრივ.
დიდად არც ნაკლებობას განვიცდი : )
Only Zviad Ratiani :
ზამთრის სიმღერა
როდესაც მცივა, მე ვიზრდები, ვხდები უსასრულო
და თვლა აღარა აქვს ჩემს ხელებს, ჩემს მუხლებს, ჩემს თვალებს
და ვასრულებ მოძრაობებს, რომლებიც არც კი დასიზმრებია სხეულს.
როდესაც მცია, ბრმავდება სამყარო
და შემიძლია უტიფრად მივაჩერდე დავსებულ თვალებში,
ჩემი ხელები კი იზრდებიან,
სცივათ და იზრდებიან,
იტოტებიან, როგორც ქუჩები,
ედებიან მთელ ქალაქს, მთელ სამშობლოს, მთელ დედამიწას
და თოვს.
როდესაც მცივა, მე შევრბივარ პირველივე სასადილოში,
სადაც შენ მიცდიდი მუდამ, როცა მე მციოდა,
და მუდამ იყავი ისეთი, როგორიც უნდა იყოს ქალი, როცა მე მცივა,
და მერე ვსვამდით ჩაის, ვთბებოდით,
დაორთქლილი მინებიდან მოჩანდა ქუჩა, რომელსაც სციოდა
და ტანზე ეყარა ავტო-ბუსუსები.
შენ ზოგჯერ გრძნობდი, რომ მე ვიტანჯები,
რომ ჩემი ხელები იზრდებიან, იტოტებიან, ედებიან მთელ დედამიწას,
რომ თვლა აღარა აქვს ჩემს თვალებს, ჩემს მუხლებს,
და მეუბნებოდი: ნუ ღელავ, დაწყნარდი,
ჩვენ შეგვიძლია გაბედულად ვილაპარაკოთ,
თამამად დავდოთ პირობები, ბოდიშები ადვილად ვიხადოთ,
რადგან, სულერთია, უხერხული პაუზები თქმისთანავე ააშრობენ თვითეულ სიტყვას,
კვალსაც არ დატოვებენ ჩვენი ნათქვამიდან
და შეგვიძლია გაბედულად ვილაპარაკოთ.
კარგად ვარ – გეუბნებოდი მე, და ჩემი მოცახცახე მუხლები
აზანზარებდნენ კლდეებს, ნაგებობებს.
მესმის – მპასუხობდი, და ჩემს ათრთოლებულ ხელებზე
თავს ვეღარ იმაგრებდნენ მანქანები, მოქალაქენი.
იშმუშნებოდნენ თბილ საბნებში გახვეული ქალიშვილები.
გარდაცვლილები ხელს იღებდნენ ცხოვრებაში დაბრუნების ფუჭ ოცნებაზე.
ჩვენ ახლაც აქ ვართ,
სასადილოს გრილ კუთხეში მიყუჟულები,
ერთი ჭიქიდან ვწრუპავთ ჩაის, თანდათან ვთბებით,
უხერხული პაუზები იწელებიან,
კიდევ ცოტაც და: ვეღარ გაწვდება იმათ სიგრძეს ჩვენი პირის ჭრილის ზომები -
რომ ღიმილები გადავაფაროთ.
როდესაც მცივა, მე ბევრად მეტს ვლაპარაკობ, ვიდრე შენ გესმის.
მე მინდა, ვცდილობ, მეტი სიტყვა შემოგაწიო,
რათა შენ, როგორც ბავშვობაში, იატაკზე დაჯდე,
სხვა ყველაფერი დაივიწყო
და ჩემი სიტყვებით სახლი ააშენო,
რომელსაც, თუ მოგინდა, თვითონვე დაანგრევ;
რათა შენ, როგორც დიდობაში, ჩემი სიტყვები თაროებზე ჩამოალაგო,
სერვანდების ვიტრინებში გამოფინო,
კედლებზე დაკიდო;
რათა შენ, როგორც სიბერეში, ჩემი სიტყვები ექიმთან წაიღო
და დამშვიდდე, როცა ანალიზის პასუხი გამცნობს,
რომ ამ სიტყვებზე, მართალია, ერთი-ორგან აღინიშნა ნაკბილარები,
მაგრამ ისინი კიდევ დიდხანს გაცოცხლებენო;
რათა შენ, როგორც სიკვდილში, მთელ სამყაროს მიაწერო ჩემი სიტყვები.
როდესაც მცივა, მრავლდებიან ჩემი გულები,
ჩემი სიზმრებით იბერება ყველა ბალიში,
ყველა პოეტი ჩემს ლექსებს დასდევს -
ვინ – პეპლის საჭერით, ვინ – შურდულით, ვინ კიდევ – თოფით,
და ეს არავის უნნაურად არ ეჩვენება,
რადგან არ სმენიათ არცერთი მკვდრისაგან,
სხვის საფლავში ჩამასვენესო.
როდესაც მცივა, ზამთარია.
ან გვიანი შემოდგომა.
ან სიყვარული.
როგორც ტოტები ფოთლებისაგან, ჩემი სიტყვები გრძნობებისგან იძარცვებიან
და ჩვენ ერთმანეთს უხერხული პაუზებით ვესაუბრებით,
და შენც ყოველთვის ისეთი ხარ, როგორც ყოველთვის:
ჩემი მომლოდინე
გრილ სასადილოში,
სადაც მე და შენ აღარ დავდივართ,
სადაც ძვირფასმა რესტორანმა დაიდო ბინა,
სადაც აღარ სვამენ ჩაის.
როდესაც მცივა, მე შენ მყავხარ; და ასე იქნება მუდამ,
ვიდრე ზამთრობით ბეღურები თბილ ქვეყნებში გადაფრენას დაისწავლიან.
ჰო ასე და ამგვარად : არჩევანი 1
:
ხვალ მივდივარ 13:00 სთ-ზე : )
ამინდი გაფუჭებულა დღეს, ნუ, ასეც ვიცოდი, ჩემი ბედი რომ ვიცი..
თან, როცა წვიმს წყალი წყდება ბათუმშიო, wtf .
თვის ბოლომდე დავრჩები, სავარაუდოდ. თუ ყველაფერი ისე იქნა, როგორც მინდა
ჩამეხვია Muse-ზე, სხვას არაფერს ვუსმენ ვაფშე, წუხელ Playlist გავაახლე მობში, RATM-ის რამდენიმე სიმღერაც
( დიდი მადლობა მის ქართველ ანალოგს)
რამდენიმე ფაქტმა გამაღიზიანა სასწაულად დღეს და ღირსად არც ვთვლი, რომ ვახსენო.
ზოგჯერ/ვითომ კაცებით სავსეა ირგვლივ გარემო ..
ჰოდა, იმედს ვიტოვებ, რომ კარგად დავისვენებ და გავერთობი, ცოტათი მაინც მოვწყდები აქაურ რუტინას
ასევე, იმედს ვიტოვებ, რომ არასასურველი პერსონები არ გადამეყრებიან იქ.
იმედია, მესამეზე მოვხვდები.
პ.ს. ჩემს ბლოგს შეუშრულა თვენახევრისწინ წლისთავი და აღნიშნვა დამავიწყდა. გილოცავ, www.moreira13.wordpress.com
ანუ, Space Dementia-ს გადამღერება ))
რჩება სულ რაღაც 3 დღე (Loading..) მორე მივა მორეესთან : D
უცნაური რაღაცები დამჩემდა ამ ბოლო დროს :
მინდა ქართულ ასოებსაც ჰქონდეს Capital da small letters
მენატრება ისეთი ხალხი, რომლის არსებობა საერთოდ დავიწყებული უნდა მქონდეს
მაქვს საოცარი სურვილი – სახლიდან მუდამ გასული ვიყო და 2 დღეა, დავლპი
სასწაულად მეცოდება ზღვარი ვინც ვერ გადალახა ის ხალხი
მენანება წაგებული სახინკლე/პიცერიები, მიუხედავად მაღალი ქულებისა ლოლ
ტელეფონი სასწრაფოდ მაქვს გასაკეთებელი და საერთოდ არ ვჩქარობ
თითქმის საერთოდ არ ვჭამ, ტოესწ, ვერ, არადა, ისე გავხდი, საშინელება ვარ
ყველაფერ არარეალურზე ფიქრი და ოცნება კარგ ხასიათზე მაყენებს
1984-ის წაკითხვა მინდა და ვერ დავადგი საშველი
და კიდევ უამრავი რამ, რაც ასე ერთბაშად არ მახსენდება
იშვიათად, რამე ახალი ლექსი მომეწონოს, მე ბოლოს როდის დავწერე, არც მახსოვს
ამაზე გამახსენდა, შარშანდელი წლის წაშლა რომ შემეძლოს, ბევრად უფრო მსუბუქად ვიგრძნობდი თავს:
ამოვშლიდი უამრავ ადამიანს, მოგონებას და ა.შ.
‘თუ გინდა ღმერთი გააცინო, მოუყევი მას შენი გეგმების შესახებ’
ყველაზე მეტად ჩემზე მართლდება ეს ფრთიანი ფრაზა, So sweet
აბდაუბდა პოსწი გამომივიდა, მაგრამ რაღაც მომენატრა ბლოგი
პ.ს. I Know, More, who makes you sick – Your own you ))
ჩარლიეტა მიყავთ
ის შტერიც წავიდა..
ჰოოოოოოოოლი შით . . : (
2 დღეში მივდივარ მეგობრებთან ერთად დასასვენებლად სოფელში, იქნებ ცოტათი გამომიყვანოს ამ მდგომარეობიდან,
თორემ ცუდად ყოფნაც აღარ ჰქვია ამას.
პასუხების ლოდინი ჰო ცალკე მტანჯავს
რამე დადებითი მინდა გავიხსენო;
ახალ კომპზე ძველი დ დისკი გადმომქონდა,
სასიამოვნო ფოტოებს წავაწყდი
ფართოდ ვიღიმებოდი თვალიერებისას : )
ლავ იუ გაიზ
:
გადაგორდა სამივე გამოცდა.
ჯერ ვერ აღვიქვამ, ცოტათი დაბნეული, მაგრამ დამშვიდებული ვარ . .
ახლა ჩემებიც გადააგორებენ ბოლო გამოცდას და ეგაა : ) მერე უფრო დავმშვიდდები
ვაჟბატონის გამგზავრებაზე ოფიციალურად არ ვფიქრობ :ნწ:
სადმე მთაში წავიდოდი 2 დღით, სიცივე, საბნები, სოფლის გამურული ბუხარი და ა.შ.
ჩარლი ვერ მყავს ეს დღეები კარქათ. . მოიწყინა. ამ დღეებში ყოველგვარი მიზეზის
გარეშე წავიყვან აცრებზე და ექიმიც უკეთ მეტყვის რა სჭირდება.
ჭიების წამალი და ვიტამინები ვუყიდეთ : (
როგორღაც ვაპარებთ ხოლმე..
გუშინ ჰერმისთან მყავდა, დედა ინახულა ( რაღა დედა, ლამის ინცესტსს შევესწარით :/)
ცოტა გაერთო.
ეს მე და ჩარლი მგზავრობისას, ტაქსი შავი იყო და თეთრი დავტოვეთ : S
